[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-exercise-01a17dfd-d4d7-7248-bc27-3771e6d3103f":3,"grammar-exercise-lesson-01a17dfd-cdb1-77c2-aae2-e32f84e9c08f":255},{"id":4,"grammarPage":5,"title":6,"instructions":7,"seoTitle":8,"seoDescription":9,"displayOrder":10,"type":11,"questions":12,"ogImageUrl":254},"01a17dfd-d4d7-7248-bc27-3771e6d3103f","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a17dfd-cdb1-77c2-aae2-e32f84e9c08f","بازنویسی فعل و نقش‌های را","گزینه‌ای را انتخاب کنید که معنای متن کهن‌نما و بافت داده‌شده را در فارسی معیار نوشتاری امروز حفظ کند.","بازنویسی ساخت‌های کهن؛ تمرین فعل و نقش را","بازنویسی ساخت‌های کهن را با پرسش‌های جای‌خالی تمرین کنید؛ جمله‌ها دربارهٔ عادت‌های گذشته، روایت سفر، داشتن، ترس و مخاطب سخن در فارسی معیار امروز هستند.",0,"word_select",[13,35,53,71,90,109,128,147,166,185,204,223],{"id":14,"sentenceTemplate":15,"displayOrder":10,"explanation":16,"exampleSentence":17,"blanks":18},"01a17dfd-d4d7-7594-bc27-3771e8f792e9","متن، عادت سالانه را گزارش می‌کند: «هر بهار درختی همی‌کاشت.» بازنویسی: هر بهار درختی __1__.","«هر بهار» و تصریح به عادت، تکرار در گذشته را مشخص می‌کنند؛ «می‌کاشت» آن را حفظ می‌کند. «کاشته بود» تقدم بر گذشته‌ای دیگر و «بکارد» وجه التزامی را وارد می‌کند.","آن روزها، نگهبان هر شب چراغ حیاط را روشن می‌کرد.",[19],{"id":20,"blankNumber":21,"options":22},"01a17dfd-d4d7-74c0-bc27-3771e8e80920",1,[23,27,31],{"id":24,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7428-bc27-3771e768abc8","کاشته بود",false,{"id":28,"optionText":29,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-746c-bc27-3771e7e93c40","می‌کاشت",true,{"id":32,"optionText":33,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-749c-bc27-3771e85f1186","بکارد",2,{"id":36,"sentenceTemplate":37,"displayOrder":21,"explanation":38,"exampleSentence":39,"blanks":40},"01a17dfd-d4d7-768c-bc27-3771eb98de7d","راوی از کاری تکراری، نه صحنه‌ای در حال وقوع، سخن می‌گوید: «هر شام کنار آتش همی‌نشست.» بازنویسی: هر شام کنار آتش __1__.","«همی» با «هر شام» در این بافت عادت گذشته را می‌رساند. «داشت می‌نشست» مرحلهٔ در حال وقوع را برجسته می‌کند که صورت سؤال آن را نفی کرده است؛ «نشسته باشد» نیز گزارش عادت نیست.","در کودکی، عصرها برای مادربزرگم کتاب می‌خواندم.",[41],{"id":42,"blankNumber":21,"options":43},"01a17dfd-d4d7-7650-bc27-3771eb64ad7e",[44,47,50],{"id":45,"optionText":46,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-75e8-bc27-3771e9bd3179","داشت می‌نشست",{"id":48,"optionText":49,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7610-bc27-3771e9f6a1e4","نشسته باشد",{"id":51,"optionText":52,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7630-bc27-3771ea906f6a","می‌نشست",{"id":54,"sentenceTemplate":55,"displayOrder":34,"explanation":56,"exampleSentence":57,"blanks":58},"01a17dfd-d4d7-7774-bc27-3771ee5c401a","این جمله گزارش دو کار انجام‌شده در گذشته است: «در را ببست و چراغ را خاموش کرد.» بازنویسی: در را __1__ و چراغ را خاموش کرد.","در این روایت، «بـ» به فعل گذشته افزوده شده است. «بست» گزارش گذشته را حفظ می‌کند؛ «ببندد» التزامی و «ببند» فرمان به مخاطب است.","مسافر ایستاد، نشانی را پرسید و به راه افتاد.",[59],{"id":60,"blankNumber":21,"options":61},"01a17dfd-d4d7-773c-bc27-3771edd7ba75",[62,65,68],{"id":63,"optionText":64,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-76d0-bc27-3771ec8e2605","بست",{"id":66,"optionText":67,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-76f8-bc27-3771ecfb8d42","ببندد",{"id":69,"optionText":70,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7718-bc27-3771ed1f40ae","ببند",{"id":72,"sentenceTemplate":73,"displayOrder":74,"explanation":75,"exampleSentence":76,"blanks":77},"01a17dfd-d4d7-7854-bc27-3771f0551f8f","در روایتِ رویدادی تمام‌شده آمده است: «چون صدای زنگ را بشنید، برخاست.» بازنویسی: وقتی صدای زنگ را __1__، برخاست.",3,"تصریح به روایت گذشته و فعل «برخاست» نشان می‌دهند که «بشنید» فرمان یا التزامی نیست. «شنید» همان رویداد تمام‌شده را بیان می‌کند.","وقتی پرده افتاد، تماشاگران دست زدند.",[78],{"id":79,"blankNumber":21,"options":80},"01a17dfd-d4d7-781c-bc27-3771f04b3b4b",[81,84,87],{"id":82,"optionText":83,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-77b8-bc27-3771eec95b8f","بشنود",{"id":85,"optionText":86,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-77e0-bc27-3771eefd0acf","شنید",{"id":88,"optionText":89,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7800-bc27-3771ef916e3f","بشنو",{"id":91,"sentenceTemplate":92,"displayOrder":93,"explanation":94,"exampleSentence":95,"blanks":96},"01a17dfd-d4d7-792c-bc27-3771f338e532","متن، ناممکن‌بودن کار را بدون تعیین شخص بیان می‌کند: «این گره را با دست نتوان گشود.» بازنویسی: این گره را با دست __1__.",4,"«نتوان» در این بافت امکان را نفی می‌کند، نه اجازه را. «نباید» منع می‌افزاید و «نمی‌توانی» مخاطب مشخصی وارد می‌کند که در متن نیست.","بدون ابزار مناسب، نمی‌توان این پیچ را بیرون آورد.",[97],{"id":98,"blankNumber":21,"options":99},"01a17dfd-d4d7-78f8-bc27-3771f2945665",[100,103,106],{"id":101,"optionText":102,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7898-bc27-3771f1250ebd","نباید باز کرد",{"id":104,"optionText":105,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-78bc-bc27-3771f18879fe","نمی‌توانی باز کنی",{"id":107,"optionText":108,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-78d8-bc27-3771f279b3e1","نمی‌توان باز کرد",{"id":110,"sentenceTemplate":111,"displayOrder":112,"explanation":113,"exampleSentence":114,"blanks":115},"01a17dfd-d4d7-7a18-bc27-3771f679751d","نویسنده فقط از ناتوانی عمومی در دیدن سخن می‌گوید، نه ممنوعیت: «در این تاریکی نشان را نتوان دید.» بازنویسی: در این تاریکی نشان را __1__.",5,"نبود نور علت ناممکن‌بودن دیدن است. «نمی‌توان دید» امکان را نفی می‌کند؛ دو گزینهٔ دیگر پیام را به منع یا دستور تبدیل می‌کنند.","از پشت این دیوار نمی‌توان حیاط را دید.",[116],{"id":117,"blankNumber":21,"options":118},"01a17dfd-d4d7-79e0-bc27-3771f6064dae",[119,122,125],{"id":120,"optionText":121,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-797c-bc27-3771f4119381","نمی‌توان دید",{"id":123,"optionText":124,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-79a0-bc27-3771f45d608d","نباید دید",{"id":126,"optionText":127,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-79c0-bc27-3771f54af62f","نبینید",{"id":129,"sentenceTemplate":130,"displayOrder":131,"explanation":132,"exampleSentence":133,"blanks":134},"01a17dfd-d4d7-7af4-bc27-3771f97760ed","در معرفی دارایی آمده است: «مرا خانه‌ای کوچک است.» بازنویسی: __1__.",6,"«مرا ... است» در این جمله رابطهٔ داشتن را بیان می‌کند. گزینهٔ نخست دارنده و داشته را جابه‌جا می‌کند؛ بودن در خانه نیز لزوماً داشتن آن نیست.","این زن باغی دارد که خودش از آن نگهداری می‌کند.",[135],{"id":136,"blankNumber":21,"options":137},"01a17dfd-d4d7-7abc-bc27-3771f90d35a8",[138,141,144],{"id":139,"optionText":140,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7a5c-bc27-3771f6f1b742","خانه‌ای کوچک مرا دارد",{"id":142,"optionText":143,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7a80-bc27-3771f79c5649","من خانه‌ای کوچک دارم",{"id":145,"optionText":146,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7aa0-bc27-3771f8896a15","من در خانه‌ای کوچک هستم",{"id":148,"sentenceTemplate":149,"displayOrder":150,"explanation":151,"exampleSentence":152,"blanks":153},"01a17dfd-d4d7-7bcc-bc27-3771fb541a5d","منظور، داشتن چیزی در گذشته است: «آن مسافر را اسبی بود.» بازنویسی: __1__.",7,"مسافر دارندهٔ اسب است و «بود» زمان گذشته را نشان می‌دهد. «دارد» زمان را تغییر می‌دهد و گزینهٔ دیگر نقش دارنده را وارونه می‌کند.","پیش از نقل مکان، ما کارگاهی نزدیک خانه داشتیم.",[154],{"id":155,"blankNumber":21,"options":156},"01a17dfd-d4d7-7b98-bc27-3771fa938685",[157,160,163],{"id":158,"optionText":159,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7b34-bc27-3771f9bbad93","آن مسافر اسبی دارد",{"id":161,"optionText":162,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7b58-bc27-3771fa3e51b7","اسبی آن مسافر را داشت",{"id":164,"optionText":165,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7b78-bc27-3771fa5fc5c3","آن مسافر اسبی داشت",{"id":167,"sentenceTemplate":168,"displayOrder":169,"explanation":170,"exampleSentence":171,"blanks":172},"01a17dfd-d4d7-7ca8-bc27-3771fdd8608c","جمله حالت ترس را بیان می‌کند: «نگهبان را از صدای رعد بیم بود.» بازنویسی: __1__.",8,"«نگهبان را ... بیم بود» نگهبان را تجربه‌گر ترس معرفی می‌کند. گزینه‌های دیگر تجربه‌گر را عوض می‌کنند یا ترسیدن را به ترساندن تبدیل می‌کنند.","از اینکه راه را گم کند می‌ترسید، اما چیزی نمی‌گفت.",[173],{"id":174,"blankNumber":21,"options":175},"01a17dfd-d4d7-7c70-bc27-3771fd0069fa",[176,179,182],{"id":177,"optionText":178,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7c10-bc27-3771fb8f663f","نگهبان از صدای رعد می‌ترسید",{"id":180,"optionText":181,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7c34-bc27-3771fc376dbd","صدای رعد از نگهبان می‌ترسید",{"id":183,"optionText":184,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7c54-bc27-3771fcf10eb4","نگهبان صدای رعد را می‌ترساند",{"id":186,"sentenceTemplate":187,"displayOrder":188,"explanation":189,"exampleSentence":190,"blanks":191},"01a17dfd-d4d7-7d8c-bc27-37720043a3b6","در «مادر دختر را گفت: پنجره را ببند»، مادر گوینده و دختر مخاطب است. بازنویسی: __1__: پنجره را ببند.",9,"«را» در این ساخت مخاطب گفتن را مشخص می‌کند؛ پس «به دختر» مناسب است. «دربارهٔ دختر» او را موضوع سخن می‌کند و گزینهٔ دیگر گوینده و مخاطب را جابه‌جا می‌کند.","به همسایه گفتم: بستهٔ شما پیش من است.",[192],{"id":193,"blankNumber":21,"options":194},"01a17dfd-d4d7-7d54-bc27-3771ff7be8fc",[195,198,201],{"id":196,"optionText":197,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7cec-bc27-3771fe8b98d4","دختر به مادر گفت",{"id":199,"optionText":200,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7d18-bc27-3771feb03ed2","مادر دربارهٔ دختر گفت",{"id":202,"optionText":203,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7d38-bc27-3771ff5184fc","مادر به دختر گفت",{"id":205,"sentenceTemplate":206,"displayOrder":207,"explanation":208,"exampleSentence":209,"blanks":210},"01a17dfd-d4d7-7e68-bc27-377203040d14","این جمله روایتی از دیدن یک چیز مشخص است: «نقش را بدید و لبخند زد.» بازنویسی: نقش __1__ و لبخند زد.",10,"«نقش» مفعول مستقیمِ دیدن است؛ «را» باقی می‌ماند و «بدید» به «دید» تبدیل می‌شود. گفتن رویداد دیگری است و «ببین» گزارش را به فرمان تبدیل می‌کند.","عکس را دیدم، اما صاحب آن را نشناختم.",[211],{"id":212,"blankNumber":21,"options":213},"01a17dfd-d4d7-7e30-bc27-377202e09a83",[214,217,220],{"id":215,"optionText":216,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7dd0-bc27-3772013d0d77","را دید",{"id":218,"optionText":219,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7df0-bc27-3772022172c0","به آن گفت",{"id":221,"optionText":222,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7e10-bc27-37720265e11d","را ببین",{"id":224,"sentenceTemplate":225,"displayOrder":226,"explanation":227,"exampleSentence":228,"blanks":229},"01a17dfd-d4d8-703e-9b15-29a1bf006c92","«استاد شاگرد را گفت: این سطر را بخوان.» نقل‌قول، فرمان به شاگرد است. بازنویسی: استاد __1__ گفت: این سطر را __2__.",11,"شاگرد مخاطب گفتن است، نه موضوع یا منبع سخن؛ بنابراین «به شاگرد» لازم است. «بخوان» در نقل‌قول فرمانی طبیعی در فارسی امروز است و نباید به گزارش گذشته یا عادت تبدیل شود.","مسئول به ما گفت: تا رسیدن اتوبوس اینجا منتظر بمانید.",[230,242],{"id":231,"blankNumber":21,"options":232},"01a17dfd-d4d7-7f08-bc27-377205e53030",[233,236,239],{"id":234,"optionText":235,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7ea8-bc27-377203ff34c7","دربارهٔ شاگرد",{"id":237,"optionText":238,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7ecc-bc27-377204c4c3a2","به شاگرد",{"id":240,"optionText":241,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7ee8-bc27-3772054c3a77","از شاگرد",{"id":243,"blankNumber":34,"options":244},"01a17dfd-d4d8-7002-9b15-29a1bed08354",[245,248,251],{"id":246,"optionText":247,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-d4d7-7f3c-bc27-377206c2281d","خواند",{"id":249,"optionText":250,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-d4d7-7f60-bc27-3772078d7374","می‌خواند",{"id":252,"optionText":253,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-d4d7-7f80-bc27-377207ed534c","بخوان","\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_c89dd6e0-5dcd-4da5-b857-e4c6b372517f_hero.webp?v=1793115149",{"title":256,"slug":257,"language":258,"level":259},"بازنویسی ساخت‌های کهن به فارسی امروز","baznevisiye-sakhthaye-kohan","fa","C2"]