[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-exercise-01a17dfd-dfd7-77e6-8faf-c2c5d3ba3fe3":3,"grammar-exercise-lesson-01a17dfd-cf0f-7f4a-9a2c-bf322cbbefda":243},{"id":4,"grammarPage":5,"title":6,"instructions":7,"seoTitle":8,"seoDescription":9,"displayOrder":10,"type":11,"questions":12,"ogImageUrl":242},"01a17dfd-dfd7-77e6-8faf-c2c5d3ba3fe3","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a17dfd-cf0f-7f4a-9a2c-bf322cbbefda","ردگیری زمان و صدای سخن در روایت","هر قطعه را بخوانید و گزینه‌ای را انتخاب کنید که ارجاع زمانی یا جایگاه سخن را با توجه به قرینه‌های متن درست توضیح می‌دهد.","تمرین حال تاریخی و تشخیص صدای راوی","در این تمرین انتخاب گزینه، حال تاریخی را از حال راوی، حکم کلی و سخن شخصیت تشخیص می‌دهید؛ جمله‌ها درباره خاطره، سفر و بازگویی صحنه‌های گذشته هستند.",0,"word_select",[13,35,53,71,90,109,128,147,166,185,204,223],{"id":14,"sentenceTemplate":15,"displayOrder":10,"explanation":16,"exampleSentence":17,"blanks":18},"01a17dfd-dfd7-7c82-8faf-c2c5d572b5cb","«تابستان سال ۱۳۷۵ بود. برای نخستین بار به بندر رسیدیم. پدر روی اسکله می‌نشیند و کفش‌هایش را درمی‌آورد.» فعل «می‌نشیند» در این قطعه __1__.","قاب سال ۱۳۷۵ و پیوستگی صحنه، نشستن پدر را در گذشته قرار می‌دهند. صورت حالِ «می‌نشیند» این قاب را به اکنون نوشتن منتقل نمی‌کند و خود نیز صورت گذشته نیست.","در خاطرهٔ نخستین روز مدرسه می‌خوانیم: زنگ به صدا درمی‌آید و همه به کلاس می‌رویم.",[19],{"id":20,"blankNumber":21,"options":22},"01a17dfd-dfd7-7c0a-8faf-c2c5d5140742",1,[23,27,31],{"id":24,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd7-7b26-8faf-c2c5d419ca30","صورت حال دارد و زمان رویداد را به اکنون نوشتن منتقل می‌کند",false,{"id":28,"optionText":29,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd7-7b8a-8faf-c2c5d46ef1ee","صورت حال دارد و به رویدادی گذشته اشاره می‌کند",true,{"id":32,"optionText":33,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd7-7bce-8faf-c2c5d4b929ac","صورت گذشته دارد و به رویدادی گذشته اشاره می‌کند",2,{"id":36,"sentenceTemplate":37,"displayOrder":21,"explanation":38,"exampleSentence":39,"blanks":40},"01a17dfd-dfd7-7e0e-8faf-c2c5d819cd57","«آن دیدار چهل سال پیش رخ داد. اکنون، هنگام نوشتن این یادداشت، هنوز از یادآوری آن لبخند می‌زنم.» عبارت «لبخند می‌زنم» بیانگر __1__ است.","عبارت «اکنون، هنگام نوشتن این یادداشت» زمان لبخند را صریحاً مشخص می‌کند. این لبخند متعلق به صحنهٔ دیدار نیست و جمله نیز حکم کلی نمی‌دهد.","از آن مسابقه سال‌ها گذشته، اما امروز هم با دیدن عکسش هیجان‌زده می‌شوم.",[41],{"id":42,"blankNumber":21,"options":43},"01a17dfd-dfd7-7dae-8faf-c2c5d7236857",[44,47,50],{"id":45,"optionText":46,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd7-7d0a-8faf-c2c5d64010c2","حال تاریخی در صحنهٔ دیدار",{"id":48,"optionText":49,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd7-7d46-8faf-c2c5d65a076f","حکمی کلی دربارهٔ همهٔ دیدارها",{"id":51,"optionText":52,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd7-7d7e-8faf-c2c5d6a428cf","حالِ راوی در زمان نوشتن",{"id":54,"sentenceTemplate":55,"displayOrder":34,"explanation":56,"exampleSentence":57,"blanks":58},"01a17dfd-dfd7-7f82-8faf-c2c5dad04f1f","«ماجرای شکست گروه را نوشتم و در پایان، حکمی کلی آوردم: هیچ انسانی از خطا مصون نیست.» فعل «نیست» در حکم پایانی __1__.","معرفی صریح جمله به‌عنوان «حکمی کلی» و تعبیر «هیچ انسانی» خوانش عمومی را روشن می‌کنند. آمدن فعل حال پس از روایت گذشته، به‌تنهایی آن را حال تاریخی نمی‌کند.","راوی پس از شرح اختلاف دو دوست می‌نویسد: اعتماد به‌آسانی بازنمی‌گردد.",[59],{"id":60,"blankNumber":21,"options":61},"01a17dfd-dfd7-7f26-8faf-c2c5daaf5d4a",[62,65,68],{"id":63,"optionText":64,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd7-7e86-8faf-c2c5d8a2db3a","حکمی عمومی را بیان می‌کند، نه رویدادی معین در گذشته",{"id":66,"optionText":67,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd7-7eba-8faf-c2c5d95871dd","صرفاً حال تاریخی است، چون پس از فعل گذشته آمده است",{"id":69,"optionText":70,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd7-7eee-8faf-c2c5da45bd40","فقط وضع گروه را در لحظهٔ شکست بیان می‌کند",{"id":72,"sentenceTemplate":73,"displayOrder":74,"explanation":75,"exampleSentence":76,"blanks":77},"01a17dfd-dfd8-715d-926d-20e70b8322f9","«این سفرنامه را امروز تمام می‌کنم. فردا برای دیداری تازه به تبریز می‌روم.» ارجاع زمانی «می‌روم» __1__ است.",3,"در این بافت، «امروز» جایگاه راوی را مشخص می‌کند و «فردا» سفر تازه را پس از آن قرار می‌دهد. صورت حال الزاماً ارجاع اکنونی یا تاریخی ندارد.","یادداشت امروزم کوتاه است؛ هفتهٔ آینده گزارش کامل را می‌فرستم.",[78],{"id":79,"blankNumber":21,"options":80},"01a17dfd-dfd8-7105-926d-20e70ac6841c",[81,84,87],{"id":82,"optionText":83,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-7061-926d-20e708bb0b91","گذشته نسبت به اکنونِ راوی",{"id":85,"optionText":86,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-70a1-926d-20e709ba3bfe","آینده نسبت به اکنونِ راوی",{"id":88,"optionText":89,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-70d5-926d-20e70a750f1f","هم‌زمان با نوشتن جمله",{"id":91,"sentenceTemplate":92,"displayOrder":93,"explanation":94,"exampleSentence":95,"blanks":96},"01a17dfd-dfd8-72bd-926d-20e70dd117d2","«پیرمرد در سال ۱۳۳۰ به روستا برگشت. وارد میدان می‌شود؛ چاه خشک است و هیچ سطلی کنار آن نیست.» دربارهٔ «است» و «نیست» می‌توان گفت که __1__.",4,"خشکی چاه و نبودن سطل جزئی از همان صحنهٔ بازگشت‌اند. تشخیص حال تاریخی به قاب زمانی و پیوستگی وابسته است، نه وجود «می‌»؛ صورت‌های ربطی نیز در آن به کار می‌روند.","در وصف روز افتتاح آمده است: سالن روشن است، اما صندلی ردیف اول خالی است.",[97],{"id":98,"blankNumber":21,"options":99},"01a17dfd-dfd8-7265-926d-20e70d666b37",[100,103,106],{"id":101,"optionText":102,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-71cd-926d-20e70c350671","به دلیل نداشتن «می‌»، نمی‌توانند در بازنمایی حالِ صحنهٔ گذشته نقش داشته باشند",{"id":104,"optionText":105,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-7201-926d-20e70d22486f","به دلیل ربطی‌بودن، فقط وضع روستا در زمان نوشتن را نشان می‌دهند",{"id":107,"optionText":108,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-7235-926d-20e70d394d1c","با وجود نداشتن «می‌»، وضع صحنهٔ گذشته را با صورت حال نشان می‌دهند",{"id":110,"sentenceTemplate":111,"displayOrder":112,"explanation":113,"exampleSentence":114,"blanks":115},"01a17dfd-dfd8-745d-926d-20e7110a7c0d","«سرباز کیف را بست و به دوستش گفت: «برای رفتن آماده‌ام.» سپس از اتاق بیرون رفت.» صورت حالِ «آماده‌ام» در این متن __1__.",5,"«آماده‌ام» در گفت‌وگوی مستقیم سرباز قرار دارد و به زمان سخن او مربوط است. فعل‌های بیرون از نقل‌قول، یعنی «بست»، «گفت» و «رفت»، همچنان گذشته‌اند.","کودک گفت: «گرسنه‌ام» و مادر ظرف غذا را آورد.",[116],{"id":117,"blankNumber":21,"options":118},"01a17dfd-dfd8-73f9-926d-20e7107f44db",[119,122,125],{"id":120,"optionText":121,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-7329-926d-20e70e9d7f99","نسبت به زمان سخن‌گفتن سرباز تفسیر می‌شود",{"id":123,"optionText":124,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-7389-926d-20e70eefc95d","نشان می‌دهد روایت بیرون از نقل‌قول به حال تاریخی تغییر کرده است",{"id":126,"optionText":127,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-73c9-926d-20e70fc46095","آمادگی راوی را در زمان نوشتن نشان می‌دهد",{"id":129,"sentenceTemplate":130,"displayOrder":131,"explanation":132,"exampleSentence":133,"blanks":134},"01a17dfd-dfd8-75c5-926d-20e712b3b873","«آن عصر، نقاش قلم را زمین می‌گذارد. از نتیجه راضی نیست و دوباره به بوم نزدیک می‌شود.» عبارت «راضی نیست» __1__.",6,"فاعلِ پیوستهٔ این صحنه نقاش است و نقل‌قول مستقیمی وجود ندارد. «آن عصر» و کنش‌های اطراف، نارضایتی او را در گذشته جای می‌دهند؛ صورت منفی مانع کاربرد روایی حال نیست.","در روایت آن شب، نگهبان چیزی نمی‌گوید و نگاهش را از در برنمی‌دارد.",[135],{"id":136,"blankNumber":21,"options":137},"01a17dfd-dfd8-756d-926d-20e712a77251",[138,141,144],{"id":139,"optionText":140,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-74d1-926d-20e71125a49a","گفت‌وگوی مستقیم نقاش است، چون فعل حال دارد",{"id":142,"optionText":143,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-7509-926d-20e711a17c1f","در صدای راوی، وضع نقاش را در صحنهٔ گذشته بازنمایی می‌کند",{"id":145,"optionText":146,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-753d-926d-20e71234124a","احساس کنونی نویسنده دربارهٔ نوشتن متن را بیان می‌کند",{"id":148,"sentenceTemplate":149,"displayOrder":150,"explanation":151,"exampleSentence":152,"blanks":153},"01a17dfd-dfd8-7735-926d-20e71644ddf8","«امروز که این سطرها را می‌نویسم، دستم می‌لرزد. اما در آن روز دور، نوجوانی بی‌باکم: از دیوار بالا می‌روم و به باغ می‌پرم.» دو عبارت «دستم می‌لرزد» و «بالا می‌روم»، به‌ترتیب، __1__.",7,"«امروز که این سطرها را می‌نویسم» لرزش دست را اکنونی می‌کند؛ «اما در آن روز دور» قاب صحنهٔ نوجوانی را می‌گشاید. یکسان‌بودن صورت حال به معنای یکسان‌بودن ارجاع زمانی نیست.","حالا مسیر را درست به یاد نمی‌آورم؛ در آن صبح مه‌آلود، بی‌تردید به سمت پل می‌دوم.",[154],{"id":155,"blankNumber":21,"options":156},"01a17dfd-dfd8-76dd-926d-20e71565d29a",[157,160,163],{"id":158,"optionText":159,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-7635-926d-20e713612da6","هر دو به اکنونِ نوشتن مربوط‌اند",{"id":161,"optionText":162,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-766d-926d-20e7141a46b7","هر دو به صحنهٔ گذشته مربوط‌اند",{"id":164,"optionText":165,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-76ad-926d-20e714f1becc","به اکنونِ نوشتن و به صحنهٔ گذشته مربوط‌اند",{"id":167,"sentenceTemplate":168,"displayOrder":169,"explanation":170,"exampleSentence":171,"blanks":172},"01a17dfd-dfd8-7891-926d-20e7189e9f49","در بررسی فعل «می‌خندد» در یک داستان، برای تشخیص حال تاریخی از حالِ راوی، باید پیش از همه __1__ را بررسی کرد.",8,"حال تاریخی صورت صرفی مستقلی ندارد. «می‌» به‌تنهایی ارجاع گذشته را ثابت نمی‌کند و واقعی یا خیالی‌بودن شخصیت نیز معیار تشخیص این کاربرد نیست.","«در را می‌بندد» بدون بافت کافی نیست؛ جملهٔ پیشین می‌تواند صحنه را در دیروز یا اکنون قرار دهد.",[173],{"id":174,"blankNumber":21,"options":175},"01a17dfd-dfd8-7839-926d-20e7182e977b",[176,179,182],{"id":177,"optionText":178,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-77a1-926d-20e716e1e62d","قاب زمانی و پیوستگی روایت",{"id":180,"optionText":181,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-77d9-926d-20e71766bde2","وجود پیشوند «می‌» به‌عنوان نشانهٔ کافی",{"id":183,"optionText":184,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-7809-926d-20e717a4715e","واقعی یا خیالی‌بودن شخصیت به‌عنوان معیار قطعی",{"id":186,"sentenceTemplate":187,"displayOrder":188,"explanation":189,"exampleSentence":190,"blanks":191},"01a17dfd-dfd8-79f1-926d-20e71b8a92d9","نویسنده‌ای خاطرهٔ گم‌شدن خود در کودکی را با فعل‌های حال بازگو کرده است. ویراستار می‌گوید: «چون این متن تاریخ مستند نیست، اصطلاح حال تاریخی دربارهٔ آن درست نیست.» این نظر __1__.",9,"«تاریخی» در نام این کاربرد به ارجاع گذشته مربوط است، نه الزام به تاریخ‌نگاری مستند. درس کاربرد آن را در خاطره، داستان و بازگویی رویداد نیز می‌پذیرد.","در داستانی خیالی دربارهٔ سال‌های دور می‌خوانیم: دختر به برج نزدیک می‌شود و نام دوستش را صدا می‌زند.",[192],{"id":193,"blankNumber":21,"options":194},"01a17dfd-dfd8-7995-926d-20e71ad20c52",[195,198,201],{"id":196,"optionText":197,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-78fd-926d-20e71972f138","درست است؛ حال تاریخی فقط ویژهٔ تاریخ مستند است",{"id":199,"optionText":200,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-7931-926d-20e719b26bd4","نادرست است؛ حال تاریخی در خاطره و داستان هم به کار می‌رود",{"id":202,"optionText":203,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-7965-926d-20e71a4363bb","درست است؛ خاطره باید در سراسر متن فقط فعل گذشته داشته باشد",{"id":205,"sentenceTemplate":206,"displayOrder":207,"explanation":208,"exampleSentence":209,"blanks":210},"01a17dfd-dfd8-7b49-926d-20e71da2cfb8","«در زمستان کودکی‌ام، هر شب برق می‌رفت. آن شب هم چراغ خاموش می‌شود و ما دور بخاری جمع می‌شویم.» تبدیل «خاموش می‌شود» به حال تاریخی در این بافت به این معناست که __1__.",10,"قاب کودکی و «آن شب هم» ارجاع گذشته را حفظ می‌کنند. حال تاریخی کاربرد روایی صورت‌های آشنای حال است، نه انتقال واقعی رویداد به اکنون یا ساخت صیغه‌ای تازه.","وقتی شکست سال‌های دور را با «توپ از دستم رها می‌شود» روایت می‌کنیم، زمان وقوع شکست تغییر نمی‌کند.",[211],{"id":212,"blankNumber":21,"options":213},"01a17dfd-dfd8-7af5-926d-20e71d9f50d0",[214,217,220],{"id":215,"optionText":216,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-7a5d-926d-20e71bfd855a","رویداد از کودکی راوی به زمان خواندن متن منتقل شده است",{"id":218,"optionText":219,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-7a91-926d-20e71cdfd90e","فعل دارای صیغه‌ای مستقل از صورت‌های معمول حال شده است",{"id":221,"optionText":222,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-7ac1-926d-20e71d033325","شیوهٔ بازنمایی عوض شده، اما رویداد همچنان متعلق به گذشته است",{"id":224,"sentenceTemplate":225,"displayOrder":226,"explanation":227,"exampleSentence":228,"blanks":229},"01a17dfd-dfd8-7cb9-926d-20e71f3f63d1","«امروز در حاشیهٔ خاطراتم می‌نویسم: هنوز نشانی آن خانه را می‌دانم.» برای تاریخی دانستنِ «می‌دانم»، صرفِ حضور جمله در کتاب خاطرات __1__.",11,"«امروز در حاشیهٔ خاطراتم می‌نویسم» جایگاه کنونی راوی را روشن می‌کند. نوع کتاب یا واژهٔ «هنوز» به‌تنهایی نمی‌تواند این شاهد را کنار بزند و حال تاریخی بسازد.","در پایان روایت مهاجرت آمده است: اکنون دیگر زبان آن شهر را خوب می‌فهمم.",[230],{"id":231,"blankNumber":21,"options":232},"01a17dfd-dfd8-7c5d-926d-20e71f391a03",[233,236,239],{"id":234,"optionText":235,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfd8-7bb5-926d-20e71e90b641","کافی نیست؛ قرینهٔ این جمله دانستنِ کنونی را نشان می‌دهد",{"id":237,"optionText":238,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-dfd8-7be9-926d-20e71ea041c7","کافی است؛ همهٔ فعل‌های حال در خاطرات ارجاع گذشته دارند",{"id":240,"optionText":241,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfd8-7c1d-926d-20e71f13698f","کافی است؛ واژهٔ «هنوز» همیشه فعل را تاریخی می‌کند","\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_dc806dd3-6df3-4d66-ad9d-2eb22fd29bae_hero.webp?v=1793115152",{"title":244,"slug":245,"language":246,"level":247},"حال تاریخی و تغییر زمان در روایت ادبی","hale-tarikhi","fa","C2"]