[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-exercise-01a17dfd-dfef-74b2-9dc3-6a2ee61cb053":3,"grammar-exercise-lesson-01a17dfd-cf0f-7f4a-9a2c-bf322cbbefda":243},{"id":4,"grammarPage":5,"title":6,"instructions":7,"seoTitle":8,"seoDescription":9,"displayOrder":10,"type":11,"questions":12,"ogImageUrl":242},"01a17dfd-dfef-74b2-9dc3-6a2ee61cb053","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a17dfd-cf0f-7f4a-9a2c-bf322cbbefda","سنجش گذار و بازنویسی روایت","با توجه به هدف بازنویسی و شواهد هر قطعه، گزینه‌ای را انتخاب کنید که اثر تغییر زمان یا رابطهٔ رویدادها را دقیق توضیح می‌دهد.","تمرین حال تاریخی و بازنویسی سنجیده روایت","در این تمرین انتخاب گزینه، تغییر زمان در حال تاریخی و حفظ ترتیب رویدادها را بررسی می‌کنید؛ قطعه‌ها درباره مکث، کشف و پایان صحنه‌های روایی هستند.",1,"word_select",[13,35,53,71,90,109,128,147,166,185,204,223],{"id":14,"sentenceTemplate":15,"displayOrder":16,"explanation":17,"exampleSentence":18,"blanks":19},"01a17dfd-dfef-780a-9dc3-6a2ee8ec2a2a","«آن روز، خیاط سوزن را بالا می‌آورد. نوک سوزن زیر نور برق می‌زند. مدتی به نخ خمیده نگاه می‌کند و دستش بی‌حرکت می‌ماند.» شواهد این قطعه نشان می‌دهند که حال تاریخی __1__.",0,"توجه به نوک سوزن و نخ، همراه با «مدتی» و «بی‌حرکت»، شاهد درنگ است. حال همیشه پرشتاب‌تر نیست و قاب «آن روز» نیز همچنان پابرجاست.","عکاس دوربین را بالا می‌برد، اما پیش از فشردن دکمه، مدتی سایهٔ درخت را روی صورت کودک دنبال می‌کند.",[20],{"id":21,"blankNumber":10,"options":22},"01a17dfd-dfef-77ba-9dc3-6a2ee85086b6",[23,27,31],{"id":24,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-772a-9dc3-6a2ee7127c74","صرفاً به دلیل حال‌بودن فعل‌ها، پیشروی روایت را شتاب داده است",false,{"id":28,"optionText":29,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-776a-9dc3-6a2ee7d14515","با جزئیات و توقف کنش، به درنگ در صحنه کمک کرده است",true,{"id":32,"optionText":33,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7792-9dc3-6a2ee834b4db","رویداد را از آن روز به زمان نوشتن منتقل کرده است",2,{"id":36,"sentenceTemplate":37,"displayOrder":10,"explanation":38,"exampleSentence":39,"blanks":40},"01a17dfd-dfef-78fe-9dc3-6a2eebb7079a","دو نسخه از یک رویداد را مقایسه کنید: الف: «آن شب، در را گشود، بیرون پرید و گریخت.» ب: «آن شب، در را می‌گشاید. پیش از بیرون‌رفتن، مدتی به تاریکی خیره می‌ماند؛ سایه‌ای روی دیوار می‌لرزد.» در نسخهٔ ب، __1__.","نسخهٔ الف سه کنش پیاپی را گزارش می‌کند؛ نسخهٔ ب هنوز به خروج نرسیده و بر نگاه‌کردن و محیط مکث دارد. لرزش سایه پایان گریز را نشان نمی‌دهد و شاهدی هم برای کوتاه‌ترشدن فاصلهٔ گشودن در تا خروج نداریم.","«دوید، پرید، ناپدید شد» با فعل‌های گذشته می‌تواند از توصیفی طولانی در زمان حال سریع‌تر پیش برود.",[41],{"id":42,"blankNumber":10,"options":43},"01a17dfd-dfef-78c2-9dc3-6a2eeb472777",[44,47,50],{"id":45,"optionText":46,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-785a-9dc3-6a2ee925b420","کوتاه‌ترشدن فاصلهٔ زمانی میان گشودن در و خروج، آهنگ روایت را تندتر کرده است",{"id":48,"optionText":49,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7882-9dc3-6a2eea039555","لرزش سایه را می‌توان شاهد پایان گریز شخصیت در همین قطعه دانست",{"id":51,"optionText":52,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-78a2-9dc3-6a2eeaab832d","پیشروی کنش با توقف شخصیت و توصیف محیط کند شده است",{"id":54,"sentenceTemplate":55,"displayOrder":34,"explanation":56,"exampleSentence":57,"blanks":58},"01a17dfd-dfef-79e6-9dc3-6a2eed4ee8d7","«این خاطره را سال‌ها بعد، دور از آن انبار می‌نویسم: تا غروب جست‌وجو کردیم و خسته به انبار رسیدیم. در را هل می‌دهم؛ پشت آن، جعبهٔ گمشده پیداست.» گذار به حال در بخش پایانی __1__.","آغاز قطعه، زمان و مکان نوشتن را از ماجرا جدا کرده است. پس از خلاصهٔ جست‌وجو، بازشدن در و دیده‌شدن جعبه همان ماجرای گذشته را به صحنه می‌آورند؛ نشانه‌ای از تکرار این کار وجود ندارد.","مدت‌ها منتظر پاسخ ماند. پاکت را باز می‌کند؛ نام خودش بالای برگه است.",[59],{"id":60,"blankNumber":10,"options":61},"01a17dfd-dfef-79ae-9dc3-6a2eecdb7536",[62,65,68],{"id":63,"optionText":64,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7946-9dc3-6a2eec12c301","گزارش فشردهٔ جست‌وجو را به نمایش لحظهٔ پیداشدن جعبه می‌رساند",{"id":66,"optionText":67,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-796a-9dc3-6a2eec280c26","بازگشت راوی به انبار در روز نگارش خاطره را نشان می‌دهد",{"id":69,"optionText":70,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-798a-9dc3-6a2eeca84af9","یافتن جعبه را از رویدادی معین به کاری تکرارشونده در انبار تبدیل می‌کند",{"id":72,"sentenceTemplate":73,"displayOrder":74,"explanation":75,"exampleSentence":76,"blanks":77},"01a17dfd-dfef-7ad6-9dc3-6a2eef5b6be8","«در آن مسابقه، دونده به خط پایان نزدیک می‌شود. دستش را بالا می‌برد و روی زمین می‌نشیند. در سال‌های بعد، آن پیروزی مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.» بازگشت به گذشته در جملهٔ آخر، با توجه به محتوای آن، __1__.",3,"«در سال‌های بعد» دامنهٔ روایت را از لحظهٔ مسابقه فراتر می‌برد. جملهٔ پایانی اثر پیروزی را جمع‌بندی می‌کند؛ نه حرکت بعدی دونده را نشان می‌دهد و نه به آماده‌شدن او پیش از مسابقه بازمی‌گردد.","مهمانان وارد سالن می‌شوند و آواز آغاز می‌شود. آن جشن آخرین گردهمایی خانواده بود.",[78],{"id":79,"blankNumber":10,"options":80},"01a17dfd-dfef-7a8e-9dc3-6a2eef4930da",[81,84,87],{"id":82,"optionText":83,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7a2a-9dc3-6a2eed8e8394","همان صحنهٔ مسابقه را با نمایش حرکت بعدی دونده ادامه می‌دهد",{"id":85,"optionText":86,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7a4e-9dc3-6a2eee6a6f8e","از نمایش صحنه به جمع‌بندی پیامد آن می‌رسد",{"id":88,"optionText":89,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7a6e-9dc3-6a2eef1fb037","روایت را به شرح آماده‌شدن دونده پیش از مسابقه برمی‌گرداند",{"id":91,"sentenceTemplate":92,"displayOrder":93,"explanation":94,"exampleSentence":95,"blanks":96},"01a17dfd-dfef-7bba-9dc3-6a2ef271e662","تمام یک روایت کوتاه چنین است: «روز کوچ ما در پنجاه سال پیش: صبح بارها را می‌بندیم. ظهر از پل می‌گذریم. غروب کنار رود چادر می‌زنیم.» دربارهٔ دامنهٔ حال تاریخی در این روایت، __1__.",4,"عنوان زمانی بر سراسر این روایت کوتاه حاکم است و صبح، ظهر و غروب مراحل همان روزند. حال تاریخی در اینجا از آغاز تا پایان ادامه دارد؛ نبودن گذار کوتاه یا نقطهٔ اوج، کاربرد آن را نامعتبر نمی‌کند.","یک فصل کامل می‌تواند صبح روز کوچ را از «بارها را می‌بندیم» تا «از ده دور می‌شویم» با حال روایت کند.",[97],{"id":98,"blankNumber":10,"options":99},"01a17dfd-dfef-7b82-9dc3-6a2ef1c42429",[100,103,106],{"id":101,"optionText":102,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7b1a-9dc3-6a2eefc91ee0","می‌توان بخش پایانی را بازگشت به اکنونِ نگارش دانست، چون قید گذشته تکرار نشده است",{"id":104,"optionText":105,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7b3e-9dc3-6a2ef03549a5","فقط عبور از پل به گذشته تعلق دارد و دو بخش دیگر برنامهٔ سفر آینده‌اند",{"id":107,"optionText":108,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7b62-9dc3-6a2ef0ff7b3c","سه مرحلهٔ سفر در یک قاب گذشته و با شیوهٔ روایی یکسان عرضه شده‌اند",{"id":110,"sentenceTemplate":111,"displayOrder":112,"explanation":113,"exampleSentence":114,"blanks":115},"01a17dfd-dfef-7c9a-9dc3-6a2ef57f8980","بند اول: «غروب به مهمان‌خانه رسیدیم و وسایل را گذاشتیم.» بند دوم: «چند دقیقه بعد، همان‌جا، صاحب‌خانه چای می‌آورد؛ کنار بخاری می‌نشینیم و از راه می‌گوییم.» در این گذار، __1__.",5,"«چند دقیقه بعد» و «همان‌جا» زمان و مکان بند دوم را به بند اول وصل می‌کنند. آوردن چای رویدادی در ادامهٔ همان دیدار است. «ناگهان» ممکن است معنای غافلگیرکننده‌بودن بیفزاید، اما برای روشن‌شدن این پیوند لازم نیست.","به ساحل رسیدند. در صحنهٔ بعد، کودکان روی شن می‌دوند و پدر سایه‌بان را باز می‌کند.",[116],{"id":117,"blankNumber":10,"options":118},"01a17dfd-dfef-7c62-9dc3-6a2ef4cee06d",[119,122,125],{"id":120,"optionText":121,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7bfe-9dc3-6a2ef2fa5109","فاصلهٔ کوتاه زمانی و تداوم مکان، بند دوم را به همان دیدار پیوند می‌دهند",{"id":123,"optionText":124,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7c1e-9dc3-6a2ef3bc4711","افزودن «ناگهان» برای مشخص‌شدن نسبت زمانی دو بند لازم است",{"id":126,"optionText":127,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7c42-9dc3-6a2ef405b851","می‌توان آوردن چای را عادت صاحب‌خانه در روزهای مختلف دانست، نه ادامهٔ این دیدار",{"id":129,"sentenceTemplate":130,"displayOrder":131,"explanation":132,"exampleSentence":133,"blanks":134},"01a17dfd-dfef-7d7a-9dc3-6a2ef706a3db","متن اصلی می‌گوید: «روز قبل، کارگرها سقف را تعمیر کرده بودند. صبح وارد تالار شدم.» در بازنویسی با حال تاریخی، قرار است تعمیر همچنان پیش از ورود، پایان‌یافته باشد. کدام نسخه این رابطه را حفظ می‌کند؟ __1__",6,"هدفِ تصریح‌شده حفظ پایان تعمیر پیش از ورود است. نگه‌داشتن «تعمیر کرده بودند» در کنار حال تاریخی این رابطه را حفظ می‌کند؛ دو نسخهٔ دیگر آغاز تعمیر را هم‌زمان یا پس از ورود قرار می‌دهند.","از شب قبل غذا را آماده کرده بودند. ظهر به آشپزخانه می‌رسم و میز را می‌چینم.",[135],{"id":136,"blankNumber":10,"options":137},"01a17dfd-dfef-7d42-9dc3-6a2ef6eec608",[138,141,144],{"id":139,"optionText":140,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7cde-9dc3-6a2ef5fc3689","صبح وارد تالار می‌شوم و کارگرها همان لحظه تعمیر سقف را آغاز می‌کنند.",{"id":142,"optionText":143,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7d02-9dc3-6a2ef63a64ab","روز قبل، کارگرها سقف را تعمیر کرده بودند. صبح وارد تالار می‌شوم.",{"id":145,"optionText":146,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7d22-9dc3-6a2ef675799d","صبح وارد تالار می‌شوم؛ کارگرها بعد از ورود من سقف را تعمیر می‌کنند.",{"id":148,"sentenceTemplate":149,"displayOrder":150,"explanation":151,"exampleSentence":152,"blanks":153},"01a17dfd-dfef-7e56-9dc3-6a2ef818a2da","«آن ظهر به کارگاه می‌رسم. با دیدن جای خالی دوچرخه می‌فهمم که شاگرد پیش از رسیدن من آن را برده است.» در این بافت، «برده است» __1__.",7,"«پیش از رسیدن من» تقدم بردن را صریح می‌کند. «می‌فهمم» جایگاه کشف در صحنه است و «برده است» رویداد پیشین را از همان منظر بیان می‌کند، نه لزوماً از اکنون نوشتن.","به ایستگاه می‌رسم و تازه درمی‌یابم که آخرین اتوبوس ده دقیقه پیش حرکت کرده است.",[154],{"id":155,"blankNumber":10,"options":156},"01a17dfd-dfef-7e1e-9dc3-6a2ef7bd2f49",[157,160,163],{"id":158,"optionText":159,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7dbe-9dc3-6a2ef7334359","بردن را الزاماً هم‌زمان با دیدن جای خالی نشان می‌دهد",{"id":161,"optionText":162,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7de2-9dc3-6a2ef737e6b2","بردن را الزاماً پس از پایان نوشتن روایت قرار می‌دهد",{"id":164,"optionText":165,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7e02-9dc3-6a2ef7a6d26f","علت نبودن دوچرخه هنگام ورود را در کاری که شاگرد قبلاً انجام داده نشان می‌دهد",{"id":167,"sentenceTemplate":168,"displayOrder":169,"explanation":170,"exampleSentence":171,"blanks":172},"01a17dfd-dfef-7f3e-9dc3-6a2ef9a2a423","ویراستار «پیش از رسیدن ما، باغبان درخت را بریده بود» را به «وقتی می‌رسیم، باغبان مشغول بریدن درخت است» تبدیل می‌کند. این تغییر __1__.",8,"در متن اصلی بریدن پیش از رسیدن پایان یافته است؛ نسخهٔ دوم آن را هنگام رسیدن در جریان نشان می‌دهد. تبدیل به حال تاریخی نباید این رابطه را ناخواسته تغییر دهد و جایگزینی همهٔ فعل‌ها الزامی نیست.","«پیش‌تر دیوار را رنگ زده بود» با «هنگام ورودم دارد دیوار را رنگ می‌زند» رابطهٔ زمانی یکسانی ندارد.",[173],{"id":174,"blankNumber":10,"options":175},"01a17dfd-dfef-7f06-9dc3-6a2ef99e8e2f",[176,179,182],{"id":177,"optionText":178,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7ea2-9dc3-6a2ef86cb903","ورود ما را از پس از پایان کار باغبان به هنگام انجام آن جابه‌جا می‌کند",{"id":180,"optionText":181,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dfef-7ec6-9dc3-6a2ef8d5cd58","رابطهٔ زمانی را کاملاً حفظ می‌کند، چون هر دو جمله دربارهٔ یک درخت‌اند",{"id":183,"optionText":184,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dfef-7ee6-9dc3-6a2ef9261367","برای ساختن حال تاریخی الزامی است، چون هیچ فعل گذشته‌ای نباید بماند",{"id":186,"sentenceTemplate":187,"displayOrder":188,"explanation":189,"exampleSentence":190,"blanks":191},"01a17dfd-dff0-7081-a6a0-92f1e8a7c3ae","نویسنده می‌خواهد جملهٔ «هفتهٔ پیش به کتابخانه رفتم و کتاب را پس می‌دهم» را به روایتی خنثی با فعل‌های گذشته تبدیل کند، نه گذاری برجسته. کدام بازنویسی با این خواسته سازگار است؟ __1__",9,"دستور بازنویسی صریحاً روایت خنثی با فعل‌های گذشته می‌خواهد. نسخهٔ سراسر حال می‌تواند انتخاب روایی دیگری باشد، اما این خواسته را برآورده نمی‌کند؛ نسخهٔ آخر نیز گذار زمانی را نگه می‌دارد.","برای گزارش خنثی یک کار انجام‌شده می‌توان نوشت: دیروز بسته را گرفتم و رسید را امضا کردم.",[192],{"id":193,"blankNumber":10,"options":194},"01a17dfd-dff0-7049-a6a0-92f1e862e134",[195,198,201],{"id":196,"optionText":197,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dfef-7f86-9dc3-6a2efa640e68","هفتهٔ پیش به کتابخانه می‌روم و کتاب را پس می‌دهم.",{"id":199,"optionText":200,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-dff0-7005-a6a0-92f1e7212d83","هفتهٔ پیش به کتابخانه رفتم و کتاب را پس دادم.",{"id":202,"optionText":203,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dff0-702d-a6a0-92f1e7f494d4","هفتهٔ پیش به کتابخانه رفتم. حالا کتاب را پس می‌دهم.",{"id":205,"sentenceTemplate":206,"displayOrder":207,"explanation":208,"exampleSentence":209,"blanks":210},"01a17dfd-dff0-715d-a6a0-92f1ea559ec3","از دست‌نوشته‌ای فقط این جمله مانده است: «پارسال به شهر رسیدم و دنبال کار می‌گردم.» دربارهٔ زمان جست‌وجوی کار، کدام نتیجه از همین جمله به دست می‌آید؟ __1__",10,"رسیدن به شهر در پارسال رخ داده است، اما برای فعل دوم دو خوانش باقی می‌ماند: نمایش جست‌وجوی آن دوره با حال تاریخی، یا بیان وضع کنونی پس از آن رسیدن. متن موجود برای انتخاب یکی از این دو کافی نیست؛ پس نمی‌توان کارکرد ادبی مشخصی را به گذار نسبت داد.","در «به بازار رفتم و دوستم را می‌بینم»، ادامهٔ متن می‌تواند روشن کند که ورود به صحنه عمدی است یا بازنویسی به قرینه نیاز دارد.",[211],{"id":212,"blankNumber":10,"options":213},"01a17dfd-dff0-7125-a6a0-92f1ea24dd1f",[214,217,220],{"id":215,"optionText":216,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-dff0-70c5-a6a0-92f1e8c30d17","قید آغاز جمله، احتمال ادامه‌داشتن جست‌وجو در زمان نگارش را کنار می‌گذارد",{"id":218,"optionText":219,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dff0-70e9-a6a0-92f1e95177a2","صورت فعل دوم، جست‌وجو را به زمان نگارش محدود می‌کند و خوانش روایی ندارد",{"id":221,"optionText":222,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-dff0-7105-a6a0-92f1e9d67dd0","معلوم نیست جست‌وجو در صحنهٔ پارسال بازنمایی می‌شود یا وضع کنونی راوی است",{"id":224,"sentenceTemplate":225,"displayOrder":226,"explanation":227,"exampleSentence":228,"blanks":229},"01a17dfd-dff0-7235-a6a0-92f1ec932275","«امروز این خاطره را می‌نویسم. آن شب، پیش از ورود من، نگهبان در را بسته بود. به ساختمان می‌رسم و می‌گویم: «کلید ندارم.»» ویراستار «بسته بود» را به «می‌بندد» تغییر می‌دهد. با باقی‌ماندن بقیهٔ متن، این ویرایش __1__.",11,"قید «پیش از ورود من» پس از ویرایش هم باقی می‌ماند و تقدم را حفظ می‌کند؛ یکسان‌شدن صورت فعل‌ها به معنای هم‌زمانی نیست. بااین‌حال، «بسته بود» آن کار را پیشینهٔ پایان‌یافته نشان می‌دهد و «می‌بندد» خود کنش را روایت می‌کند. قاب «آن شب» نیز آن را از اکنونِ نوشتن جدا نگه می‌دارد.","«امروز این ماجرا را به یاد می‌آورم: آن روز وارد مغازه می‌شوم و فروشنده می‌گوید: فردا تعطیلیم.» زمان‌ها با جایگاه سخن قابل پیگیری‌اند.",[230],{"id":231,"blankNumber":10,"options":232},"01a17dfd-dff0-71fd-a6a0-92f1ec6b0f25",[233,236,239],{"id":234,"optionText":235,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-dff0-71a1-a6a0-92f1eb33cab3","تقدم بستن در را نگه می‌دارد، اما آن کار را به‌جای پیشینهٔ پایان‌یافته، به صورت کنش روایی عرضه می‌کند",{"id":237,"optionText":238,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-dff0-71c1-a6a0-92f1eb55949c","ممکن است بستن در را هم‌زمان با رسیدن قرار دهد، چون دو فعل اکنون صورت حال دارند",{"id":240,"optionText":241,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-dff0-71e1-a6a0-92f1eb739a63","بستن در را به روز نگارش منتقل می‌کند، چون نخستین جمله با «امروز» آغاز شده است","\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_b71e23cb-ab58-4b41-bdf0-7bda45bb2e85_hero.webp?v=1793115152",{"title":244,"slug":245,"language":246,"level":247},"حال تاریخی و تغییر زمان در روایت ادبی","hale-tarikhi","fa","C2"]