[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-exercise-01a17dfd-e07d-7be2-92bc-46fdf34dd8b7":3,"grammar-exercise-lesson-01a17dfd-cf26-73a5-b85a-92c9a0d76985":243},{"id":4,"grammarPage":5,"title":6,"instructions":7,"seoTitle":8,"seoDescription":9,"displayOrder":10,"type":11,"questions":12,"ogImageUrl":242},"01a17dfd-e07d-7be2-92bc-46fdf34dd8b7","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a17dfd-cf26-73a5-b85a-92c9a0d76985","همی: خواندن نمود، زمان و ساختمان فعل","گزینهٔ مناسب را انتخاب کنید. جمله‌های کهنِ این تمرین آموزشی و ساخته‌شده‌اند، نه نقل‌قول تاریخی. معیار بازنویسی، فارسی معیار معاصر ایران است.","تمرین همی: تشخیص معنا و ساختمان فعل کهن","در این تمرین انتخاب گزینه، معنای همی و ساختمان فعل کهن را در جمله‌هایی دربارهٔ سفر، کار و زندگی روزانه بررسی کنید و بازنویسی امروزی مناسب را بیابید.",0,"word_select",[13,35,53,71,90,109,128,147,166,185,204,223],{"id":14,"sentenceTemplate":15,"displayOrder":10,"explanation":16,"exampleSentence":17,"blanks":18},"01a17dfd-e07e-71f9-a258-dc09f6b4f949","در «هر زمستان، مردم ده برای پرندگان دانه همی‌ریختند»، عبارت «هر زمستان» خوانشِ __1__ را تقویت می‌کند.","«هر زمستان» دوره‌های تکرارشونده را مشخص می‌کند؛ همی در این جمله با خوانش عادتی همراه است، نه رخدادی یک‌باره یا فرضی خلاف واقع.","بازنویسی «هر جمعه جامه همی‌شست» چنین است: هر جمعه لباس می‌شست.",[19],{"id":20,"blankNumber":21,"options":22},"01a17dfd-e07e-713d-a258-dc09f5f25a15",1,[23,27,31],{"id":24,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07d-7f76-92bc-46fdf3dc27df","عادت و تکرار",true,{"id":28,"optionText":29,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-7061-a258-dc09f4cd20da","رخدادی یک‌باره",false,{"id":32,"optionText":33,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-70cd-a258-dc09f526edda","فرض خلاف واقع",2,{"id":36,"sentenceTemplate":37,"displayOrder":21,"explanation":38,"exampleSentence":39,"blanks":40},"01a17dfd-e07e-7451-a258-dc09f9a30aa5","در «نامه همی‌نوشتم که ناگاه چراغ خاموش شد»، نوشتن نامه __1__ ارائه شده است.","ترکیب فعل دارای همی با «که ناگاه» و رخداد خاموش‌شدن، نوشتن را در جریان نشان می‌دهد؛ جمله نه پایان نوشتن را می‌گوید و نه عادتی شبانه را.","هنگامی که مهمان رسید، میز را می‌چیدم.",[41],{"id":42,"blankNumber":21,"options":43},"01a17dfd-e07e-73b5-a258-dc09f918a98d",[44,47,50],{"id":45,"optionText":46,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07e-7295-a258-dc09f7a8500a","به‌صورت عادتی در همهٔ شب‌ها",{"id":48,"optionText":49,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-72f5-a258-dc09f7b52bea","به‌صورت کاری که پیش از خاموشی پایان یافته بود",{"id":51,"optionText":52,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-733d-a258-dc09f8a91ee5","به‌صورت کاری در جریان هنگام رخدادی دیگر",{"id":54,"sentenceTemplate":55,"displayOrder":34,"explanation":56,"exampleSentence":57,"blanks":58},"01a17dfd-e07e-76a1-a258-dc09fc5df51c","در «اکنون از دور بانگ زنگ همی‌شنویم»، دریافت صدا __1__ رخ می‌دهد.","«اکنون» همراه با بن حال «شنو» و شناسهٔ «یم» دریافت در زمان سخن را می‌رساند. همی به‌تنهایی زمان گذشته یا آینده تعیین نمی‌کند.","اکنون از پنجره رفت‌وآمد مردم را می‌بینم.",[59],{"id":60,"blankNumber":21,"options":61},"01a17dfd-e07e-7615-a258-dc09fbea900e",[62,65,68],{"id":63,"optionText":64,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07e-7505-a258-dc09fa696507","پیش از سخن گفتن",{"id":66,"optionText":67,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-7565-a258-dc09fb2fbd22","پس از سخن گفتن",{"id":69,"optionText":70,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-75c1-a258-dc09fb368d21","هم‌زمان با سخن گفتن",{"id":72,"sentenceTemplate":73,"displayOrder":74,"explanation":75,"exampleSentence":76,"blanks":77},"01a17dfd-e07e-78a1-a258-dc09ff578114","برای بازنویسی خنثیِ عادت در «هر روز پیش از سپیده نان همی‌پخت»، گزینهٔ مناسب این است: هر روز پیش از سپیده نان __1__.",3,"دستور سؤال حفظ عادت با بازنویسی خنثی است. «می‌پخت» این معنا را حفظ می‌کند؛ «داشت می‌پخت» جایگزین خنثیِ نشانگر عادت نیست و «پخته بود» تقدم و پایان عمل را وارد می‌کند.","در آن سال‌ها، عصرها کنار رود قدم می‌زدیم.",[78],{"id":79,"blankNumber":21,"options":80},"01a17dfd-e07e-7831-a258-dc09fedd8783",[81,84,87],{"id":82,"optionText":83,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07e-774d-a258-dc09fcc33ca3","داشت می‌پخت",{"id":85,"optionText":86,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-7795-a258-dc09fda08d48","می‌پخت",{"id":88,"optionText":89,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-77e9-a258-dc09fdfe273a","پخته بود",{"id":91,"sentenceTemplate":92,"displayOrder":93,"explanation":94,"exampleSentence":95,"blanks":96},"01a17dfd-e07e-7b11-a258-dc0a02849634","راوی تنها یک دیدار را شرح می‌دهد: «ساعتی کنار در همی‌نشست، سپس برخاست». نشستن در این روایت __1__ است.",4,"روایت به یک دیدار محدود است و «ساعتی» و «سپس برخاست» آغاز و پایان یک بازه را مشخص می‌کنند. همی در اینجا استمرار را می‌رساند؛ نه تکرار دیدارها و نه تصمیم برای آینده را. آن را نباید معادل «همیشه» دانست.","مدتی به آتش نگاه می‌کرد، سپس از اتاق بیرون رفت.",[97],{"id":98,"blankNumber":21,"options":99},"01a17dfd-e07e-7a65-a258-dc0a02519d16",[100,103,106],{"id":101,"optionText":102,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07e-7951-a258-dc09ffbd58f5","حالتی ادامه‌دار در بازه‌ای محدود",{"id":104,"optionText":105,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-79ad-a258-dc0a009cfd1c","عادتی تکرارشونده در دیدارهای متعدد",{"id":107,"optionText":108,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-7a19-a258-dc0a01659094","تصمیمی برای دیداری در آینده",{"id":110,"sentenceTemplate":111,"displayOrder":112,"explanation":113,"exampleSentence":114,"blanks":115},"01a17dfd-e07e-7d5d-a258-dc0a049b23cf","در «ما از آن سرزمین همی‌آمدیم»، تجزیهٔ درست فعل __1__ است.",5,"«آمد» بن گذشته و «یم» شناسهٔ اول‌شخص جمع است؛ ضمیر «ما» نیز این تحلیل را تأیید می‌کند. همی نشانگر تاریخیِ نمود است.","در «همی‌بردم»، بن گذشته «برد» و شناسه «م» است.",[116],{"id":117,"blankNumber":21,"options":118},"01a17dfd-e07e-7cc9-a258-dc0a0456a3ba",[119,122,125],{"id":120,"optionText":121,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07e-7bd1-a258-dc0a02ce5c13","همی + آ + مدیم",{"id":123,"optionText":124,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-7c19-a258-dc0a02cf94a5","همی + آمد + یم",{"id":126,"optionText":127,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-7c71-a258-dc0a038ea688","همی + آمدی + م",{"id":129,"sentenceTemplate":130,"displayOrder":131,"explanation":132,"exampleSentence":133,"blanks":134},"01a17dfd-e07e-7f8d-a258-dc0a07623536","در «من این نقش را همی‌بینم»، بن فعل و شناسه به‌ترتیب __1__ هستند.",6,"«بین» بن حالِ دیدن است و «م» اول‌شخص مفرد را نشان می‌دهد. «دید» بن گذشته است و در صورت داده‌شده حضور ندارد.","در «می‌دانم»، «دان» بن حال است و «م» شخص را نشان می‌دهد.",[135],{"id":136,"blankNumber":21,"options":137},"01a17dfd-e07e-7efd-a258-dc0a06a539b3",[138,141,144],{"id":139,"optionText":140,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07e-7e05-a258-dc0a05077d7b","بین و م",{"id":142,"optionText":143,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07e-7e4d-a258-dc0a0546e330","دید و م",{"id":145,"optionText":146,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07e-7ea1-a258-dc0a06216ccd","بینم و بدون شناسه",{"id":148,"sentenceTemplate":149,"displayOrder":150,"explanation":151,"exampleSentence":152,"blanks":153},"01a17dfd-e07f-71d7-b4cc-c205c3327aa7","در «شما از دور همی‌نگریستید»، کدام جزء دوم‌شخص جمع را نشان می‌دهد؟ __1__",7,"شخص فعل را «ید» مشخص می‌کند؛ همی نشانگر نمود است و «نگریست» بن گذشته. ضمیر «شما» با این شناسه سازگار است.","در «همی‌پرسیدیم»، شناسهٔ «یم» به گوینده و همراهان او اشاره دارد.",[154],{"id":155,"blankNumber":21,"options":156},"01a17dfd-e07f-7163-b4cc-c205c2c54183",[157,160,163],{"id":158,"optionText":159,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07f-708b-b4cc-c205c16f529d","نشانگر همی",{"id":161,"optionText":162,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07f-70db-b4cc-c205c1e6ce85","بن نگریست",{"id":164,"optionText":165,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07f-711f-b4cc-c205c253ca01","شناسهٔ ید",{"id":167,"sentenceTemplate":168,"displayOrder":169,"explanation":170,"exampleSentence":171,"blanks":172},"01a17dfd-e07f-73fb-b4cc-c205c592e991","در دو چاپ، یک جمله به صورت‌های «آنان به سوی دروازه همی‌دویدند» و «آنان به سوی دروازه همی دویدند» آمده است. بازنویسی امروزی هر دو: آنان به سوی دروازه __1__.",8,"در هر دو چاپ، بن «دوید» و شناسهٔ «ند» یکسان‌اند؛ تفاوت فاصله‌گذاری شخص یا زمان فعل را تغییر نمی‌دهد. با فاعل «آنان»، «می‌دویدند» درست است؛ دو گزینهٔ دیگر شناسهٔ اول‌شخص مفرد و دوم‌شخص جمع دارند.","«کودکان همی‌خندیدند» و «کودکان همی خندیدند» هر دو به «کودکان می‌خندیدند» بازنویسی می‌شوند.",[173],{"id":174,"blankNumber":21,"options":175},"01a17dfd-e07f-737f-b4cc-c205c5397e74",[176,179,182],{"id":177,"optionText":178,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07f-727b-b4cc-c205c380d32f","می‌دویدم",{"id":180,"optionText":181,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07f-72d3-b4cc-c205c42dc986","می‌دویدند",{"id":183,"optionText":184,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07f-731b-b4cc-c205c48dfa81","می‌دویدید",{"id":186,"sentenceTemplate":187,"displayOrder":188,"explanation":189,"exampleSentence":190,"blanks":191},"01a17dfd-e07f-763b-b4cc-c205c80f3a1c","جملهٔ «من اکنون سخن تو همی‌شنوم» را به زبان امروز بازنویسی کنید: من اکنون سخن تو را __1__.",9,"«شنو» بن حال است و «م» با فاعل «من» هماهنگ است؛ همی در بازنویسی به «می‌» تبدیل می‌شود. «می‌شنویم» و «می‌شنوند» شخص و شمار فعل را تغییر می‌دهند و با «من» سازگار نیستند.","بازنویسی «من اکنون راه همی‌بینم» چنین است: من اکنون راه را می‌بینم.",[192],{"id":193,"blankNumber":21,"options":194},"01a17dfd-e07f-75b7-b4cc-c205c7bd95e9",[195,198,201],{"id":196,"optionText":197,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07f-749b-b4cc-c205c6495667","می‌شنوم",{"id":199,"optionText":200,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07f-74fb-b4cc-c205c688bd67","می‌شنویم",{"id":202,"optionText":203,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07f-7557-b4cc-c205c6e687e9","می‌شنوند",{"id":205,"sentenceTemplate":206,"displayOrder":207,"explanation":208,"exampleSentence":209,"blanks":210},"01a17dfd-e07f-7817-b4cc-c205cacd2c2d","در نسخه‌ای آسیب‌دیده، از یک جمله فقط «همی» خواناست؛ فعل و بافت اطراف آن از بین رفته‌اند. کدام نتیجه دربارهٔ زمان فعل موجه است؟ __1__",10,"استمرار با زمان حال یکی نیست و کهن‌بودن نشانگر نیز گذشته‌بودن فعل را ثابت نمی‌کند. همی با بن حال و بن گذشته می‌آید؛ بدون ساختمان فعل و بافت، زمان نامشخص می‌ماند.","«همی‌خندم» و «همی‌خندیدم» نشانگر مشترک دارند، اما ساخت زمانی آن‌ها یکسان نیست.",[211],{"id":212,"blankNumber":21,"options":213},"01a17dfd-e07f-779f-b4cc-c205ca4cf7ce",[214,217,220],{"id":215,"optionText":216,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07f-76d3-b4cc-c205c8627d5c","زمان حال است؛ نشانگر استمرار باقی مانده است",{"id":218,"optionText":219,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07f-771b-b4cc-c205c937d9bb","زمان نامشخص است؛ بن فعل در دست نیست",{"id":221,"optionText":222,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07f-775f-b4cc-c205c9cde62a","زمان گذشته است؛ نشانگر کهن باقی مانده است",{"id":224,"sentenceTemplate":225,"displayOrder":226,"explanation":227,"exampleSentence":228,"blanks":229},"01a17dfd-e07f-79e3-b4cc-c205ccf9bf5b","در جملهٔ آموزشیِ «آنان هر بامداد به باغ رفتند همی»، کدام جزء نشانگر نمود است که پس از فعل صرف‌شده آمده است؟ __1__",11,"«همی» پس از «رفتند» آمده و با قید «هر بامداد» در بیان عادت نقش دارد. «رفت» بن گذشته و «ند» شناسهٔ سوم‌شخص جمع است. این جایگاه تاریخی را نباید با جای امروزی «می‌» سنجید و خطا دانست.","بازنویسی «هر شام کنار رود نشستیم همی» چنین است: هر شام کنار رود می‌نشستیم.",[230],{"id":231,"blankNumber":21,"options":232},"01a17dfd-e07f-796f-b4cc-c205cccc51fa",[233,236,239],{"id":234,"optionText":235,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e07f-78a3-b4cc-c205cb1bc317","ند",{"id":237,"optionText":238,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e07f-78eb-b4cc-c205cbde8f77","رفت",{"id":240,"optionText":241,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e07f-792f-b4cc-c205cc236899","همی","\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_84ff289c-f1cd-4086-8742-02c734d51d16_hero.webp?v=1793115152",{"title":244,"slug":245,"language":246,"level":247},"شناخت همی و صورت‌های کهن فعل در متن","hami-va-felhaye-kohan","fa","C2"]