[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-exercise-01a17dfd-e2d0-78e1-87dc-2ae371c0b775":3,"grammar-exercise-lesson-01a17dfd-cf6c-792e-a4f3-627f68e367f6":243},{"id":4,"grammarPage":5,"title":6,"instructions":7,"seoTitle":8,"seoDescription":9,"displayOrder":10,"type":11,"questions":12,"ogImageUrl":242},"01a17dfd-e2d0-78e1-87dc-2ae371c0b775","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a17dfd-cf6c-792e-a4f3-627f68e367f6","بازآرایی با حفظ گروه و معنا","گزینه‌ای را انتخاب کنید که شرط بازنویسی یا تحلیلِ خواسته‌شده را رعایت می‌کند؛ تفاوت ترتیب به‌تنهایی خطا نیست.","جابه‌جایی ارکان جمله؛ تمرین حفظ معنا","جابه‌جایی ارکان جمله را در پرسش‌های انتخابی دربارهٔ بازنویسی روایت تمرین کنید؛ حفظ گروه نحوی، وابستگی صفت، دامنهٔ فقط و نقش نشانه‌گذاری را بررسی کنید.",1,"word_select",[13,35,53,71,90,109,128,147,166,185,204,223],{"id":14,"sentenceTemplate":15,"displayOrder":16,"explanation":17,"exampleSentence":18,"blanks":19},"01a17dfd-e2d0-7ded-87dc-2ae373ea09b2","در «بویِ تندِ دود در راهرو پیچید»، قرار است کل نهاد پس از فعل بیاید و وابستگی صفت عوض نشود: «در راهرو پیچید __1__.»",0,"نهادِ کامل «بویِ تندِ دود» جابه‌جا می‌شود؛ «تند» همچنان صفت بوست. در گزینهٔ نخست صفت به دود وابسته می‌شود و گزینهٔ آخر ساخت گروه را عوض می‌کند.","«نورِ کم‌رنگِ ماه بر دیوار افتاد» را می‌توان به «بر دیوار افتاد نورِ کم‌رنگِ ماه» بازآرایی کرد.",[20],{"id":21,"blankNumber":10,"options":22},"01a17dfd-e2d0-7d61-87dc-2ae373a693e0",[23,27,31],{"id":24,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d0-7c51-87dc-2ae372aab26b","بویِ دودِ تند",false,{"id":28,"optionText":29,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d0-7cb9-87dc-2ae3737a6824","بویِ تندِ دود",true,{"id":32,"optionText":33,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d0-7d1d-87dc-2ae37390a722","دودِ تندِ بو",2,{"id":36,"sentenceTemplate":37,"displayOrder":10,"explanation":38,"exampleSentence":39,"blanks":40},"01a17dfd-e2d1-7013-a9e6-0ffa7ccab48f","در تغییر «سایهٔ بلندِ درخت» به «سایهٔ درختِ بلند»، صفت «بلند» __1__.","در گروه نخست بلندی به سایه نسبت داده می‌شود، اما در گروه دوم به درخت. پس تغییر ترتیب درون گروه صرفاً تغییر آهنگ نیست.","«تصویرِ روشنِ پنجره» با «تصویرِ پنجرهٔ روشن» وابستگی یکسانی ندارد.",[41],{"id":42,"blankNumber":10,"options":43},"01a17dfd-e2d0-7f41-87dc-2ae3762bf026",[44,47,50],{"id":45,"optionText":46,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d0-7e81-87dc-2ae374846c20","در هر دو صورت فقط به سایه وابسته است",{"id":48,"optionText":49,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d0-7ec9-87dc-2ae3756b1efc","از صفت به نشانهٔ مفعول تبدیل شده است",{"id":51,"optionText":52,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d0-7f05-87dc-2ae375ef2f2c","از وابستگی به سایه به وابستگی به درخت منتقل شده است",{"id":54,"sentenceTemplate":55,"displayOrder":34,"explanation":56,"exampleSentence":57,"blanks":58},"01a17dfd-e2d1-71cf-a9e6-0ffa7fb7216e","«آن پرده را نقاش کنار پنجره آویخت.» ویراستار برای بازگرداندن ترتیب کم‌نشان‌تر، نهاد را به آغاز می‌برد. مرز نهاد کجاست؟ __1__.","نهاد «نقاش» است؛ «کنار پنجره» گروه مکانی و «آن پرده را» گروه مفعولی است. صورت کم‌نشان‌تر «نقاش آن پرده را کنار پنجره آویخت» است؛ آغازین‌بودن یک گروه آن را به نهاد تبدیل نمی‌کند.","در «این تابلو را مرمت‌گر دیروز آورد»، نهاد «مرمت‌گر» است و گروه مفعولی با «را» پایان می‌یابد.",[59],{"id":60,"blankNumber":10,"options":61},"01a17dfd-e2d1-7163-a9e6-0ffa7ed77549",[62,65,68],{"id":63,"optionText":64,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-70a7-a9e6-0ffa7d001a71","فقط نامِ انجام‌دهندهٔ کار را در بر می‌گیرد",{"id":66,"optionText":67,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-70eb-a9e6-0ffa7de8b339","نامِ انجام‌دهنده و گروه مکانی را در بر می‌گیرد",{"id":69,"optionText":70,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7127-a9e6-0ffa7e378530","گروهِ آغازین همراه نشانهٔ مفعول را در بر می‌گیرد",{"id":72,"sentenceTemplate":73,"displayOrder":74,"explanation":75,"exampleSentence":76,"blanks":77},"01a17dfd-e2d1-738b-a9e6-0ffa8250f6d1","«از آن پل کودک گذشت.» در بازگرداندن نهاد به آغاز، مرز گروهی که رابطهٔ عبور را بیان می‌کند چگونه تعیین می‌شود؟ __1__.",3,"گروه متممی «از آن پل» است؛ حرف اضافه و اسم اشاره هر دو درون آن قرار دارند، اما «کودک» نهاد جمله است. بازآرایی «کودک از آن پل گذشت» این مرز را حفظ می‌کند.","در «به این اتاق مسافر پناه برد»، گروه «به این اتاق» مستقل از نهاد «مسافر» جابه‌جا می‌شود.",[78],{"id":79,"blankNumber":10,"options":80},"01a17dfd-e2d1-72ff-a9e6-0ffa81c637fa",[81,84,87],{"id":82,"optionText":83,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-724f-a9e6-0ffa803c6b5f","از واژهٔ اشاره تا پایان اسمِ پس از آن",{"id":85,"optionText":86,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-728f-a9e6-0ffa80fafb83","از حرف اضافه تا پایان اسمِ پس از اشاره",{"id":88,"optionText":89,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-72cb-a9e6-0ffa8197d05a","از حرف اضافه تا پایان نهادِ پیش از فعل",{"id":91,"sentenceTemplate":92,"displayOrder":93,"explanation":94,"exampleSentence":95,"blanks":96},"01a17dfd-e2d1-752f-a9e6-0ffa84f9e188","در «راوی به روزهایی که در بندر گذرانده بود می‌اندیشید»، کل متمم برای انتقال به پس از فعل کدام است؟ __1__.",4,"متمم از حرف اضافه آغاز می‌شود و بند وابستهٔ اسم را نیز در بر می‌گیرد. گزینهٔ نخست حرف اضافه را بیرون می‌گذارد؛ گزینهٔ دوم نهاد جملهٔ اصلی را هم به متمم می‌افزاید.","در «به خانه‌ای که پشت تپه بود رسیدیم»، گروه متممی تا پایان بندِ وابسته ادامه دارد.",[97],{"id":98,"blankNumber":10,"options":99},"01a17dfd-e2d1-74bb-a9e6-0ffa842597d1",[100,103,106],{"id":101,"optionText":102,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-740f-a9e6-0ffa827ffa4b","روزهایی که در بندر گذرانده بود",{"id":104,"optionText":105,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-744b-a9e6-0ffa8328baef","راوی به روزهایی که در بندر گذرانده بود",{"id":107,"optionText":108,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7483-a9e6-0ffa8365f98e","به روزهایی که در بندر گذرانده بود",{"id":110,"sentenceTemplate":111,"displayOrder":112,"explanation":113,"exampleSentence":114,"blanks":115},"01a17dfd-e2d1-76bf-a9e6-0ffa871ca23d","«فقط نگهبان صدای زنگ را شنید، نه مهمانان.» با توجه به تقابل پایانی، محدودیتِ «فقط» بر __1__ است.",5,"«نه مهمانان» نگهبان را با شنوندگان احتمالی دیگر مقایسه می‌کند؛ در این بافت محدودیت بر شخص است، نه نوع صدا یا زمان.","فقط پزشک وارد اتاق شد، نه همراهان بیمار.",[116],{"id":117,"blankNumber":10,"options":118},"01a17dfd-e2d1-765b-a9e6-0ffa86f8ebd5",[119,122,125],{"id":120,"optionText":121,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-75ab-a9e6-0ffa85338f80","شنونده",{"id":123,"optionText":124,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-75eb-a9e6-0ffa8543ea7f","صدای شنیده‌شده",{"id":126,"optionText":127,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7623-a9e6-0ffa86081c02","زمان شنیدن",{"id":129,"sentenceTemplate":130,"displayOrder":131,"explanation":132,"exampleSentence":133,"blanks":134},"01a17dfd-e2d1-784b-a9e6-0ffa891555bd","«نگهبان فقط صدای زنگ را شنید، نه صدای قدم‌ها را.» تقابلِ صریح، دامنهٔ «فقط» را به __1__ مربوط می‌کند.",6,"دو گروه مفعولیِ «صدای زنگ را» و «صدای قدم‌ها را» در تقابل‌اند؛ بنابراین محدودیت به شنیده‌ها مربوط است، نه شنونده.","مسافر فقط نام روستا را به یاد داشت، نه نام میزبان را.",[135],{"id":136,"blankNumber":10,"options":137},"01a17dfd-e2d1-77e7-a9e6-0ffa8860e70f",[138,141,144],{"id":139,"optionText":140,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-7737-a9e6-0ffa87a5f834","شخصی که شنیده است",{"id":142,"optionText":143,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-7777-a9e6-0ffa87b652c4","چیزی که شنیده شده است",{"id":145,"optionText":146,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-77af-a9e6-0ffa881ddbb4","مکانی که شنیدن در آن رخ داده است",{"id":148,"sentenceTemplate":149,"displayOrder":150,"explanation":151,"exampleSentence":152,"blanks":153},"01a17dfd-e2d1-79cb-a9e6-0ffa8b3a9ab0","معنا باید این باشد که از میان افراد، تنها باغبان در را بسته است. کدام جمله با تقابل خود این معنا را روشن می‌کند؟ __1__.",7,"تقابل «باغبان» و «صاحب‌خانه» محدودیت بر شخص را روشن می‌کند. گزینه‌های دیگر جمله‌های پذیرفتنی‌اند، اما به‌ترتیب شیء و عمل را محدود می‌کنند و معنای خواسته‌شده را ندارند.","اگر منظور تنها یک فرستنده باشد، می‌گوییم: «فقط دبیر پیام را فرستاد، نه مدیر.»",[154],{"id":155,"blankNumber":10,"options":156},"01a17dfd-e2d1-796b-a9e6-0ffa8aed9086",[157,160,163],{"id":158,"optionText":159,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-78c3-a9e6-0ffa897252b7","باغبان فقط در را بست، نه پنجره را.",{"id":161,"optionText":162,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-78ff-a9e6-0ffa8a0e85d5","باغبان در را فقط بست، نه قفل کرد.",{"id":164,"optionText":165,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7937-a9e6-0ffa8a56d030","فقط باغبان در را بست، نه صاحب‌خانه.",{"id":167,"sentenceTemplate":168,"displayOrder":169,"explanation":170,"exampleSentence":171,"blanks":172},"01a17dfd-e2d1-7b4f-a9e6-0ffa8e435b37","«تا سپیده‌دم، مسافر کنار رود ماند.» اگر ویرگول حذف شود، کدام تحلیل از ساخت جمله درست می‌ماند؟ __1__.",8,"رابطهٔ زمانی را «تا سپیده‌دم» بیان می‌کند، نه ویرگول. حذف ویرگول ممکن است مکثِ خوانش را کم‌رنگ کند، اما گروه زمانی را به وابستهٔ اسم یا گروه مکانی تبدیل نمی‌کند.","در «از آن شب دیگر چراغی روشن نشد»، نبود ویرگول پس از گروه آغازین رابطهٔ زمانی را از بین نمی‌برد.",[173],{"id":174,"blankNumber":10,"options":175},"01a17dfd-e2d1-7aef-a9e6-0ffa8d4de572",[176,179,182],{"id":177,"optionText":178,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-7a43-a9e6-0ffa8bb2de32","گروه آغازین همچنان زمانِ پایان ماندن را مشخص می‌کند",{"id":180,"optionText":181,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-7a7f-a9e6-0ffa8c0c4cb4","گروه آغازین اکنون وابستهٔ اسمیِ مسافر به شمار می‌رود",{"id":183,"optionText":184,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7abb-a9e6-0ffa8c7f2be4","گروه آغازین اکنون مکانِ حضور مسافر را مشخص می‌کند",{"id":186,"sentenceTemplate":187,"displayOrder":188,"explanation":189,"exampleSentence":190,"blanks":191},"01a17dfd-e2d1-7cef-a9e6-0ffa90323bb4","بازنویس به جای «از این خانه رفت»، نوشته است «این، از خانه رفت». در خوانش طبیعیِ جملهٔ تازه، واژهٔ آغازین چه نقشی دارد؟ __1__.",9,"در جملهٔ تازه «این» به‌تنهایی به کسی اشاره می‌کند که رفته است؛ دیگر وابستهٔ «خانه» نیست. ویرگول، پیوند پیشین «این خانه» را بازسازی نمی‌کند. برای حفظ آن پیوند باید خودِ گروه «از این خانه» حفظ شود.","«آن، به باغ رفت» دربارهٔ فردی است؛ «به آن باغ رفت» مقصد را با اشاره مشخص می‌کند.",[192],{"id":193,"blankNumber":10,"options":194},"01a17dfd-e2d1-7c8b-a9e6-0ffa901caecb",[195,198,201],{"id":196,"optionText":197,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-7bdb-a9e6-0ffa8e65ca01","وابستهٔ اشارهٔ اسم در گروه متممی است",{"id":199,"optionText":200,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-7c1b-a9e6-0ffa8ef7cd67","ضمیر اشاره و نهادِ فعلِ پس از آن است",{"id":202,"optionText":203,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7c53-a9e6-0ffa8facefb7","مفعولِ بی‌نشانهٔ فعلِ پس از آن است",{"id":205,"sentenceTemplate":206,"displayOrder":207,"explanation":208,"exampleSentence":209,"blanks":210},"01a17dfd-e2d1-7e7b-a9e6-0ffa918fd706","«چشمش به سطح آب مانده بود. از زیر آب سر برآورد پیکری پوشیده از گل.» برای سنجیدن اثر ترتیب در جملهٔ دوم، آن را با صورت نهادپیشین مقایسه کنید. خواننده در متن موجود ابتدا __1__.",10,"پس از گروه مکانی، فعل «سر برآورد» می‌آید و سپس نهادِ کامل معرفی می‌شود. این ترتیب با نگاهِ منتظرِ جملهٔ پیشین پیوند دارد؛ در «پیکری پوشیده از گل از زیر آب سر برآورد»، معرفی نهاد پیش از فعل رخ می‌دهد. هر دو جمله درست‌اند، اما مسیر معرفی یکسان نیست.","«همه به دهانهٔ غار خیره بودند. از تاریکی بیرون خزید ماری باریک.» معرفی جانور تا پس از فعل عقب می‌افتد.",[211],{"id":212,"blankNumber":10,"options":213},"01a17dfd-e2d1-7e1b-a9e6-0ffa90fa157a",[214,217,220],{"id":215,"optionText":216,"isCorrect":26,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-7d63-a9e6-0ffa903d20b5","با گروهِ معرفی‌کنندهٔ پیکر و سپس با رویداد روبه‌رو می‌شود",{"id":218,"optionText":219,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-7daf-a9e6-0ffa90414a6f","با صفتِ توصیف‌کنندهٔ پیکر و سپس با مکان روبه‌رو می‌شود",{"id":221,"optionText":222,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7de7-a9e6-0ffa90af57d0","با رویداد و سپس با گروهِ معرفی‌کنندهٔ پیکر روبه‌رو می‌شود",{"id":224,"sentenceTemplate":225,"displayOrder":226,"explanation":227,"exampleSentence":228,"blanks":229},"01a17dfd-e2d2-7056-8104-eee8e76062d1","دو بافت را مقایسه کنید: الف) «سخن از یادگاریِ مادر بود. آن انگشتر را دخترش نگه داشت.» ب) «آن انگشتر را دخترش نگه داشت؛ آن گردنبند را پسرش فروخت.» چه شاهدی تفاوت کارکردِ گروه آغازین را روشن می‌کند؟ __1__.",11,"در الف، جملهٔ دوم سخن دربارهٔ یادگاری را ادامه می‌دهد. در ب، دو گروه مفعولی در آرایش موازی مقابل هم قرار گرفته‌اند. در هیچ‌یک نهاد پس از فعل نیامده است. این شواهد، کارکرد ترتیب را روشن می‌کنند؛ صرفِ آغازین‌بودن مفعول کافی نیست. اگر چنین اثری در بافت نباشد، می‌توان صورت ساده‌تر را ترجیح داد.","«بحث بر سر دست‌نوشته بود. آن دست‌نوشته را شاگرد حفظ کرد» ادامهٔ موضوع است؛ افزودن «نسخهٔ چاپی را استاد برد» تقابلی موازی می‌سازد.",[230],{"id":231,"blankNumber":10,"options":232},"01a17dfd-e2d1-7f97-a9e6-0ffa935bc8f4",[233,236,239],{"id":234,"optionText":235,"isCorrect":30,"displayOrder":16},"01a17dfd-e2d1-7ef3-a9e6-0ffa91a28c9e","در الف پیوند با موضوع پیشین؛ در ب تقابلِ دو بند موازی",{"id":237,"optionText":238,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e2d1-7f2b-a9e6-0ffa92760f84","در الف تأخیرِ معرفی نهاد؛ در ب پیوند با موضوع پیشین",{"id":240,"optionText":241,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e2d1-7f63-a9e6-0ffa933038fe","در الف تقابلِ دو بند موازی؛ در ب تأخیرِ معرفی نهاد","\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_40ddde33-7f8b-4ba5-8654-07fb86264dba_hero.webp?v=1793115153",{"title":244,"slug":245,"language":246,"level":247},"جابه‌جایی ارکان جمله در نثر ادبی","jabejayi-dar-nasre-adabi","fa","C2"]