[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-exercise-01a17dfd-e9fb-7dda-a431-1e2acb1ad597":3,"grammar-exercise-lesson-01a17dfd-d052-7a70-a2d8-2a36fda7f862":241},{"id":4,"grammarPage":5,"title":6,"instructions":7,"seoTitle":8,"seoDescription":9,"displayOrder":10,"type":11,"questions":12,"ogImageUrl":240},"01a17dfd-e9fb-7dda-a431-1e2acb1ad597","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a17dfd-d052-7a70-a2d8-2a36fda7f862","خواندن صورت‌های فشرده و مرجع‌های موصولی","در جمله‌های آموزشی، تحلیل یا بازنویسی درست را انتخاب کنید. صورت‌های کهن برای خواندن متن تاریخی آمده‌اند، نه برای کاربرد در گفت‌وگوی امروز.","موصولی‌های کهن؛ تمرین صورت فشرده و مرجع","ساخت‌های موصولی کهن را با انتخاب تحلیل و بازنویسی تمرین کنید؛ جمله‌ها دربارهٔ مسافران، باغ‌ها و نوشته‌ها هستند و صورت فشرده و مرجع ضمیر را می‌سنجند.",0,"word_select",[13,35,53,69,88,107,126,145,164,183,202,221],{"id":14,"sentenceTemplate":15,"displayOrder":10,"explanation":16,"exampleSentence":17,"blanks":18},"01a17dfd-e9fc-70a7-9651-0938a6cdbb72","در «آن مسافر کو از راه رسید، کنار آتش نشست»، بازکردن «کو» با حفظ اجزای آن چنین است: __1__.","«کو» در این بافت از «که او» ساخته شده است؛ «او» به مسافر برمی‌گردد و فاعل رسیدن است. «که آن» صورتِ بازشدهٔ «کان» است، نه «کو».","باغبانی کو نهال کاشت، خسته شد: باغبانی که او نهال کاشت، خسته شد.",[19],{"id":20,"blankNumber":21,"options":22},"01a17dfd-e9fc-705b-9651-0938a5dcc0b4",1,[23,27,31],{"id":24,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fb-7f62-a431-1e2acbba115a","که آن",false,{"id":28,"optionText":29,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fb-7f9e-a431-1e2acc381247","که او",true,{"id":32,"optionText":33,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-702b-9651-0938a51284f1","که تو",2,{"id":36,"sentenceTemplate":37,"displayOrder":21,"explanation":38,"exampleSentence":39,"blanks":40},"01a17dfd-e9fc-71b3-9651-0938a9aafa1a","در «آن پل کان را ساخته بودند، فرو ریخت»، ضمیر نهفته در «کان» __1__ است.","«کان را» در این جمله «که آن را» است. «آن» به پل برمی‌گردد و مفعول ساختن است؛ سازندگان فاعلِ حذف‌شده‌اند و «فرو ریخت» در اینجا مفعول ندارد.","آن پرده کان را شسته بودم، خشک شد؛ پرده چیزی است که شسته‌ام.",[41],{"id":42,"blankNumber":21,"options":43},"01a17dfd-e9fc-7173-9651-0938a8ca728e",[44,47,50],{"id":45,"optionText":46,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-70fb-9651-0938a78e07d4","فاعلِ ساخته بودند و دارای مرجعِ سازندگان",{"id":48,"optionText":49,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-712f-9651-0938a86b8d5a","مفعولِ فرو ریخت و دارای مرجعِ آن پل",{"id":51,"optionText":52,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-714f-9651-0938a8bc5ac1","مفعولِ ساخته بودند و دارای مرجعِ آن پل",{"id":54,"sentenceTemplate":55,"displayOrder":34,"explanation":56,"exampleSentence":57,"blanks":58},"01a17dfd-e9fc-729b-9651-0938ac5b5248","کسی کلیدش را پیدا نمی‌کند و می‌پرسد: «پس کلید کو؟» در این پرسش، «کو» یعنی __1__.","جست‌وجوی کلید و ساخت پرسشی نشان می‌دهند که «کو» پرسشی است. اینجا جملهٔ موصولی نداریم و بازکردن آن به «که او» یا «که آن» درست نیست.","هنگام رفتن پرسید: «کفش دیگرم کو؟»",[59],{"id":60,"blankNumber":21,"options":61},"01a17dfd-e9fc-7263-9651-0938ab8af783",[62,65,67],{"id":63,"optionText":64,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-71fb-9651-0938aa08c00b","کجاست",{"id":66,"optionText":29,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-721f-9651-0938aa83dc7d",{"id":68,"optionText":25,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-723f-9651-0938ab32bc0a",{"id":70,"sentenceTemplate":71,"displayOrder":72,"explanation":73,"exampleSentence":74,"blanks":75},"01a17dfd-e9fc-73d3-9651-0938ae80a7fb","در «کارگران از کانِ نزدیک کوه سنگ بیرون آوردند»، «کان» __1__ است.",3,"«کانِ نزدیک کوه» نام مکان استخراج سنگ و وابسته به «از» است. در این ساخت، «کان» نه ضمیر است و نه پیوندِ «که آن».","راهِ آن کان در زمستان بسته می‌شد.",[76],{"id":77,"blankNumber":21,"options":78},"01a17dfd-e9fc-7347-9651-0938ae4ea719",[79,82,85],{"id":80,"optionText":81,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-72e3-9651-0938ad1f24f9","صورت فشردهٔ که آن",{"id":83,"optionText":84,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-7307-9651-0938ad7b27e8","اسم به معنای معدن",{"id":86,"optionText":87,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-7327-9651-0938ae2c19f0","ضمیر به معنای آن چیز",{"id":89,"sentenceTemplate":90,"displayOrder":91,"explanation":92,"exampleSentence":93,"blanks":94},"01a17dfd-e9fc-74cb-9651-0938b1ca2883","در عبارت آموزشی «نویسنده‌ای کش کتاب ناتمام بود، سفر کرد»، بازنویسیِ بخش موصولی با حفظ وابستگی ضمیر چنین است: __1__.",4,"«کش» از «که + ـش» ساخته شده و در این جمله «ـش» به نویسنده برمی‌گردد و وابسته به «کتاب» است. در بازنویسی، ضمیر به کتاب می‌پیوندد؛ شخص ضمیر تغییر نمی‌کند.","زنی کش باغ سرسبز بود، میوه بخشید: زنی که باغش سرسبز بود، میوه بخشید.",[95],{"id":96,"blankNumber":21,"options":97},"01a17dfd-e9fc-748f-9651-0938b0ca4635",[98,101,104],{"id":99,"optionText":100,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-7427-9651-0938af4206b1","که کتابم ناتمام بود",{"id":102,"optionText":103,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-744b-9651-0938afdf924d","که کتابت ناتمام بود",{"id":105,"optionText":106,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-746f-9651-0938b0966fc8","که کتابش ناتمام بود",{"id":108,"sentenceTemplate":109,"displayOrder":110,"explanation":111,"exampleSentence":112,"blanks":113},"01a17dfd-e9fc-75bb-9651-0938b41536e1","در عبارت آموزشی «تویی کت خانه کنار رود است»، ضمیر پیوسته در بازنویسی به کدام صورت درمی‌آید؟ «تویی که __1__ کنار رود است.»",5,"«کت» در این بافت «که + ـت» است. «تویی» مرجع دوم‌شخص را آشکار می‌کند و ضمیر از نظر معنا به خانه وابسته است؛ دو گزینهٔ دیگر شخص را تغییر می‌دهند.","تویی کت پدر طبیب است: تویی که پدرت طبیب است.",[114],{"id":115,"blankNumber":21,"options":116},"01a17dfd-e9fc-757f-9651-0938b3e3b4a9",[117,120,123],{"id":118,"optionText":119,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-750f-9651-0938b27c1e53","خانه‌ات",{"id":121,"optionText":122,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-7533-9651-0938b280a025","خانه‌اش",{"id":124,"optionText":125,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-755f-9651-0938b3422051","خانه‌ام",{"id":127,"sentenceTemplate":128,"displayOrder":129,"explanation":130,"exampleSentence":131,"blanks":132},"01a17dfd-e9fc-769b-9651-0938b6c8a69e","در عبارت آموزشی «منم کم دل به این سفر خوش است»، «کم» از __1__ ساخته شده است.",6,"«منم» و وابستگی معنایی ضمیر به «دل» خوانش «که دلم به این سفر خوش است» را روشن می‌کنند. «ـم» اول‌شخص مفرد است، نه دوم‌شخص یا سوم‌شخص.","منم کم امید به توست: منم که امیدم به توست.",[133],{"id":134,"blankNumber":21,"options":135},"01a17dfd-e9fc-7667-9651-0938b61847ee",[136,139,142],{"id":137,"optionText":138,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-75ff-9651-0938b50560af","که و ضمیر سوم‌شخص مفرد",{"id":140,"optionText":141,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-7623-9651-0938b56be01a","که و ضمیر اول‌شخص مفرد",{"id":143,"optionText":144,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-7647-9651-0938b57a6dd4","که و ضمیر دوم‌شخص مفرد",{"id":146,"sentenceTemplate":147,"displayOrder":148,"explanation":149,"exampleSentence":150,"blanks":151},"01a17dfd-e9fc-777f-9651-0938b964488c","در «توشهٔ مسافران کم بود»، واژهٔ «کم» __1__.",7,"«کم» در این جمله مقدار توشه را وصف می‌کند و جملهٔ موصولی نمی‌سازد. وجود همین صورت نوشتاری برای تحلیلِ «که + ضمیر» کافی نیست.","فرصت کم بود، اما کار را به پایان رساندیم.",[152],{"id":153,"blankNumber":21,"options":154},"01a17dfd-e9fc-7747-9651-0938b8d7f5fa",[155,158,161],{"id":156,"optionText":157,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-76e3-9651-0938b78e0281","ترکیب که و ـم است و به گوینده اشاره می‌کند",{"id":159,"optionText":160,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-7707-9651-0938b8366203","ترکیب که و ـش است و به مسافران اشاره می‌کند",{"id":162,"optionText":163,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-7727-9651-0938b8bad6e0","واژه‌ای مستقل است و اندک‌بودن توشه را بیان می‌کند",{"id":165,"sentenceTemplate":166,"displayOrder":167,"explanation":168,"exampleSentence":169,"blanks":170},"01a17dfd-e9fc-785f-9651-0938bc727660","در «آن باغ که کنار رود بود، خشک شد»، نبودن «ی» پس از «باغ» __1__.",8,"مرجعِ «آن باغ» با اسم اشاره آمده است و بدون «ی» نیز می‌تواند جملهٔ موصولی بگیرد. این آرایش در فارسی امروز هم ممکن است.","این راه که از جنگل می‌گذرد، کوتاه‌تر است.",[171],{"id":172,"blankNumber":21,"options":173},"01a17dfd-e9fc-7827-9651-0938bbac0709",[174,177,180],{"id":175,"optionText":176,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-77c3-9651-0938b9f2ee7e","به‌تنهایی نه خطاست و نه دلیل قطعی کهن‌بودن",{"id":178,"optionText":179,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-77e7-9651-0938bacfe5e7","نشان می‌دهد که جملهٔ وابسته نمی‌تواند موصولی باشد",{"id":181,"optionText":182,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-7807-9651-0938bb5dfb95","فقط در فارسی کهن پذیرفتنی است و امروز خطاست",{"id":184,"sentenceTemplate":185,"displayOrder":186,"explanation":187,"exampleSentence":188,"blanks":189},"01a17dfd-e9fc-794b-9651-0938bea9dd41","در «هر که به دروازه رسید، نام خود را گفت»، بازنویسیِ «هر که» با حفظ مرجع و دامنهٔ آن __1__ است.",9,"رسیدن و گفتن نام خود، مرجع انسانی را روشن می‌کنند. «هر» همهٔ افراد مشمول شرط را در بر می‌گیرد؛ «هر چیزی» مرجع و «فقط یک کس» دامنه را تغییر می‌دهد.","هر کس که بلیت دارد، می‌تواند وارد شود.",[190],{"id":191,"blankNumber":21,"options":192},"01a17dfd-e9fc-7913-9651-0938bdc1f50b",[193,196,199],{"id":194,"optionText":195,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-78a7-9651-0938bc9e7cd7","هر چیزی که",{"id":197,"optionText":198,"isCorrect":30,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-78c7-9651-0938bd14a2c8","هر کس که",{"id":200,"optionText":201,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-78eb-9651-0938bdb6e64f","فقط یک کس که",{"id":203,"sentenceTemplate":204,"displayOrder":205,"explanation":206,"exampleSentence":207,"blanks":208},"01a17dfd-e9fc-7a2f-9651-0938c144f6c7","در «از میان دو جام، آن که ترک داشت کنار گذاشته شد»، مرجع «آن» __1__ است.",10,"عبارت «از میان دو جام» مرجع غیرانسانی را تعیین می‌کند و موصولیِ «که ترک داشت» یکی از آن دو را مشخص می‌کند. تبدیل مکانیکی آن به «کسی که» مرجع را عوض می‌کند.","دو پارچه آوردند؛ آن که نرم‌تر بود انتخاب شد.",[209],{"id":210,"blankNumber":21,"options":211},"01a17dfd-e9fc-79f7-9651-0938c0d2a721",[212,215,218],{"id":213,"optionText":214,"isCorrect":26,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-798f-9651-0938bf479e1d","فردی که جام را کنار گذاشت",{"id":216,"optionText":217,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-79b3-9651-0938bfc47b3b","هر دو جام با هم",{"id":219,"optionText":220,"isCorrect":30,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-79d3-9651-0938c06a8a18","یکی از دو جام",{"id":222,"sentenceTemplate":223,"displayOrder":224,"explanation":225,"exampleSentence":226,"blanks":227},"01a17dfd-e9fc-7b0f-9651-0938c3c22bf8","گوینده شخص مشخصی را نشان می‌دهد و می‌گوید: «آن کسی که کنار پنجره نشسته، راهنمای ماست.» وجود «ی» در «کسی» __1__.",11,"اشاره به شخص مشخص و «آن» معین‌بودن مرجع را روشن می‌کنند. «ی» پیش از موصولی الزاماً نشانهٔ نکرگی نیست؛ شمار نیز از این «ی» به دست نمی‌آید.","کسانی که زودتر ثبت‌نام کردند، در ردیف نخست نشستند؛ موصولی گروه مرجع را مشخص می‌کند.",[228],{"id":229,"blankNumber":21,"options":230},"01a17dfd-e9fc-7ad7-9651-0938c33f5b98",[231,234,237],{"id":232,"optionText":233,"isCorrect":30,"displayOrder":10},"01a17dfd-e9fc-7a73-9651-0938c2368e1f","با معین‌بودن مرجع سازگار است",{"id":235,"optionText":236,"isCorrect":26,"displayOrder":21},"01a17dfd-e9fc-7a93-9651-0938c277f57e","مرجع را الزاماً نکره می‌کند",{"id":238,"optionText":239,"isCorrect":26,"displayOrder":34},"01a17dfd-e9fc-7ab7-9651-0938c2e7c80d","نشان می‌دهد مرجع چند نفر است","\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_f6bcb931-86b9-4c69-ba79-e2c6d4679e9d_hero.webp?v=1793115154",{"title":242,"slug":243,"language":244,"level":245},"ساخت‌های موصولی کهن در نثر کلاسیک","mosuliye-kohan","fa","C2"]