[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"grammar-page-la-casus-et-praepositiones-in-latinitate-postclassica":3,"grammar-exercises-by-page-01a1aafe-f2e5-7a6b-83c1-dc306265735b":197,"exercise-list-path-la-none":215},{"id":4,"title":5,"slug":6,"seoDescription":7,"content":8,"language":9,"level":10,"displayOrder":11,"grammarTopics":12,"createdAt":19,"updatedAt":20,"totalExercises":21,"vocabularyLists":22,"primaryTopicHub":194,"readyImages":196},"01a1aafe-f2e5-7a6b-83c1-dc306265735b","Casus et praepositiones in Latinitate postclassica","casus-et-praepositiones-in-latinitate-postclassica","Casuum et praepositionum usus postclassicos distingue: ad pro dativo, de pro genetivo, regimen biblicum et varietatem scripturae ex contextu interpreta.","Latinitas postclassica non uno tempore neque uno genere sermonis continetur. In casibus et praepositionibus interpretandis distingues quid ex usu classico permaneat, quid latius propagetur, quid translationi vel scripturae minus emendatae tribuendum sit. Praecipue examines relationes quas dativus, genetivus et locutiones praepositionales exprimunt.\n\n## 1. Mutatio non idem est atque corruptela\n\nApud auctores postclassicos casuum ratio non subito dissolvitur. Scriptores eruditi distinctiones traditas saepe diligenter servant; alii usus familiares, regionales vel proprios translationum admittunt. Neque omnia quae post aetatem classicam leguntur tum primum orta sunt.\n\nTria igitur separanda sunt:\n\n- **constructio iam classica**, quae postea frequentior fit;\n- **usus ampliatus**, quo constructio ad novas relationes vel ad plura verba transfertur;\n- **forma a norma classica recedens**, cuius causa ex documento investiganda est.\n\n:::note\nVox *postclassicus* aetatem late designat, non unam grammaticam. Usum imperii posterioris, versionum biblicarum et documentorum medii aevi ne sine discrimine coniungas.\n:::\n\n## 2. Dativus et ad cum accusativo\n\nDativus eum indicare potest cui aliquid datur, dicitur vel destinatur. **Ad cum accusativo** motum, directionem atque eum ad quem actio dirigitur exprimit. Hi usus iam in Latinitate classica partim inter se contingunt: *ad* non est inventum recentius quo dativus ubique substituatur.\n\nIn quibusdam textibus posterioribus, praesertim versionibus biblicis, locutiones cum *ad* frequenter personam indicant ad quam verba fiunt. Frequentiam et consuetudinem interpretis considera, non solam praesentiam praepositionis.\n\n| Constructio | Relatio expressa | Cautio interpretandi |\n| --- | --- | --- |\n| Aliquid **alicui** dare | Is qui rem accipit | Dativus etiam post aetatem classicam viget. |\n| Epistulam **ad aliquem** mittere | Is ad quem epistula mittitur | Hic usus per se nihil recentius demonstrat. |\n| **Ad aliquem** dicere | Is ad quem verba diriguntur | Frequentia et contextus plus valent quam una locutio. |\n\n:::example\nExempla ad comparationem composita, non ex auctoribus desumpta:\n\n- Magister **discipulis** dixit: «Audite».\n- Magister **ad discipulos** dixit: «Audite».\n\nUtraque constructio personas ad quas sermo dirigitur indicat. Ex altera sola neque aetatem neque inscitiam scriptoris colligas.\n:::\n\n:::example\nTestimonium: «dixit Dominus Deus ad mulierem» (Vulgata, Genesis 3,13; versio Hieronymiana ex Hebraeo, exeunte saeculo IV; narratio biblica).\n\n**Ad mulierem** personam ad quam sermo dirigitur indicat; dativus *mulieri* eandem personam designare posset. In eadem narratione compara **ad serpentem** (Genesis 3,14), «Mulieri quoque dixit» (3,16) et «Adae vero dixit» (3,17). Locutiones cum *ad* et dativi alternant: haec varietas utramque constructionem in eodem contextu adhiberi ostendit, non dativum iam cessisse praepositioni. Ad frequentiam auctam probandam amplior comparatio cum narrationibus classicis requiritur.\n:::\n\nUbi *ad* munus dativo proximum habere videtur, prius quaere num directio, destinatio vel consuetum verbi regimen constructionem iam explicet.\n\n## 3. Genetivus et locutiones cum de\n\nPraepositio **de cum ablativo** iam classice originem, separationem, materiam et argumentum sermonis significare potest. Etiam in relationibus partitivis locum habet. In nonnullis varietatibus posterioribus eius usus ad relationes latius extenditur quas genetivus exprimere potest; neque tamen omnis locutio cum *de* genetivum possessivum repraesentat.\n\n:::example\nExempla ad discrimina illustranda composita:\n\n- **Unus militum** vulneratus est.\n- **Unus de militibus** vulneratus est.\n\nUtraque sententia unum ex numero militum eligit. Locutio cum *de* non propterea postclassica est.\n\n- **Liber Petri** in mensa iacet.\n- **Liber de Petro** in mensa iacet.\n\nPrior locutio, pro contextu, librum ad Petrum pertinentem vel ab eo scriptum indicare potest; altera secundum usum communem librum cuius argumentum est Petrus.\n:::\n\n:::warning\nNe **de** statim verte in genetivum. In documento recentiore relatio possessionis vel pertinentiae interdum ex usu locali agnoscenda est; ea interpretatio ex comparandis locis probetur, non ex similitudine linguae hodiernae assumatur.\n:::\n\nAd usum vere ampliatum agnoscendum, plures locos eiusdem auctoris vel eiusdem generis documentorum compara. Exempla ambigua, quae etiam originem vel argumentum significare possunt, debile testimonium praebent.\n\nExempla composita huius partis discrimina sensus illustrant; usum possessivum posteriorem non testantur. Sine loco documenti certo, cuius contextus originem, materiam et argumentum excludat, substitutio genetivi possessivi hic demonstrata non est.\n\n## 4. Regimen biblicum: credere alicui et credere in aliquem\n\nLatinitas biblica et Christiana proprias consuetudines regiminis exhibet. Hae partim ex linguis fontium, partim ex interpretatione religiosa et usu communitatum explicantur. Non sunt omnes simpliciter indicia casuum labentium.\n\nComparatio praecipua est inter **credere alicui** et **credere in aliquem**. Dativus fidem dictis vel testimonio habitam saepe exprimit; *in* cum accusativo in sermone Christiano fidem ad Deum vel Christum directam, cum fiducia et adhaesione coniunctam, significare potest.\n\n:::example\nLocutiones ad comparationem propositae:\n\n- **Credere Deo**: Deo tamquam vera dicenti fidem habere.\n- **Credere in Deum**: fidem suam ad Deum dirigere eique se committere.\n:::\n\nHoc discrimen in expositionibus Christianis magni momenti esse potest, sed non est lex qua omnis locus sine contextu solvatur. Genus operis, verba circumstantia et interpretatio ipsius auctoris vim locutionis definiunt.\n\nAccusativus post *in* hic non motum corporis significat. Praepositio relationem abstractam exprimit; ne regulam de motu locali ad omnes eius usus mechanice transferas.\n\n:::note\n**Credere in cum ablativo** quoque legitur: «non crediderunt in Deo» (Vulgata, Psalmus 77,22, secundum numerationem Vulgatae; Psalterium Gallicanum). Forma *Deo* post *in* ablativus est; fiducia in Deum significatur, non situs localis. Contra, «credite evangelio» (Marcus 1,15) dativum sine praepositione habet. Ne igitur ex solo verbo *credere* accusativum post praepositionem praesumas, neque discrimen *Deo \u002F in Deum* ad omnes locos extendas.\n:::\n\n### Alia verba: benedicere et confiteri\n\nIn Psalterio Vulgatae legitur «Benedicam Dominum in omni tempore» (Psalmus 33,2, secundum numerationem Vulgatae; Psalterium Gallicanum, recognitio Hieronymiana saeculi IV exeuntis; poesis religiosa). **Dominum** accusativus est. Usui classico *bene dicere alicui*, cum dativo, hic respondeat verbum *benedicere* cum accusativo eius qui laudatur. Ne tamen dativum e sermone biblico exclusum putes: «Benedicite Domino, omnes angeli eius» legitur in Psalmo 102,20. Contra, «Ecce nunc benedicite Dominum» (Psalmus 133,1) alterum accusativi exemplum praebet. Utrumque regimen in Psalterio invenitur; ex uno loco regulam omnibus locis communem ne deducas.\n\nAliud discrimen ad sensum verbi pertinet: «Confiteor tibi, Pater» (Vulgata, Matthaeus 11,25; textus evangelicus exeunte saeculo IV recognitus). **Tibi** dativus est, sed *confiteri* hic laudem sive gratiarum actionem exprimit. Dativus personae per se novus non est; proprietas biblica potius in sensu verbi et in formula laudis cernitur. Ita mutationem regiminis, qualem accusativus apud *benedicere* ostendit, a mutatione significationis distingue.\n\n## 5. Terminationes et regimen distinguenda sunt\n\nIn inscriptionibus, chartis aliisque testimoniis minus emendatis terminationes interdum a norma classica discrepant. Ad hoc conferre possunt mutationes sonorum, analogia, consuetudo scribendi et errores librariorum. Ex una terminatione non statim novam regulam syntacticam constitui licet.\n\nOmissio litterae **-m**, exempli gratia, non semper probat scriptorem ablativum pro accusativo elegisse. Similiter, cum differentiae quantitatis vocalium languescunt, forma scripta relationem grammaticalem minus perspicue ostendere potest. Tempus tamen et regio mutationum diligenter discernenda sunt.\n\n| Quod in documento observas | Quod prius quaeras |\n| --- | --- |\n| Praepositionem cum terminatione insolita | Estne lectio certa? Quid alii loci eiusdem documenti ostendunt? |\n| Variationem inter **-am** et **-a** | Agiturne de scriptura, sono, flexione an regimine? |\n| Casum obliquum pluribus muneribus adhibitum | Estne usus constans an locus singularis? |\n| Formam insolentem in uno codice | Potestne librario potius quam auctori tribui? |\n\n### Quaestiones ad formas certas applicatae\n\nHi loci Vulgatae formas traditas praebent, quibus exempla suspecta comparare possis; non sunt testimonia terminationum corruptarum.\n\n| Locus et forma | Applicatio quaestionum |\n| --- | --- |\n| «in quamcumque domum intraveritis, ibi manete» (Lucas 9,4; evangelium, textus exeunte saeculo IV recognitus) | **Domum** accusativus est; *quamcumque* cum eo congruit. Quod verbum praepositionis vim explicat? *Intraveritis* ingressum significat; *manete* ad *ibi* pertinet. Ne ex hoc altero verbo accusativum pro casu quietis habeas. |\n| «omnibus qui erant in domo eius» (Actus Apostolorum 16,32; narratio apostolica, versio Latina in traditione Vulgatae recepta) | **Domo** ablativus est, et *erant* situm exprimit. Estne discrepantia regiminis? Nulla: cum priore loco collatus hic locus distinctionem directionis et situs servat. Ex his duobus locis tamen consuetudinem omnium interpretum non constitues. |\n| «non crediderunt in Deo» (Psalmus 77,22; Psalterium Gallicanum, poesis religiosa) | **Deo** extra contextum dativus vel ablativus esse potest; post *in* ablativus agnoscitur. Agiturne de loco? Non: relatio abstracta fidei exprimitur. Ablativus igitur neque situm corporalem necessario significat neque per se errorem librarii indicat. |\n\n### Forma discrepans in narratione peregrinationis\n\n:::example\nEgeria, *Itinerarium* 1,1 (exeunte saeculo IV; narratio peregrinationis), vallem inter montes descriptam appellat «vallem infinitam, ingens, planissimam».\n\nQuae forma discrepat? **Vallem**, **infinitam** et **planissimam** accusativum singularem femininum ostendunt; secundum normam classicam exspectatur etiam **ingentem**. Forma **ingens**, quae in flexione classica nominativus singularis femininus esse potest, cum illis formis non congruit.\n\nEstne novum praepositionis regimen? Non: in hac locutione nulla praepositio casum regit. Quaestio ad formam adiectivi et congruentiam pertinet. Neque omissio litterae **-m** sola discrimen explicat: ex *ingentem* ea littera omissa *ingente*, non *ingens*, efficitur. Ad causam definiendam alii usus adiectivi et testimonia traditionis manuscriptae conferendi sunt; unus locus neque casuum confusionem universalem neque certam causam phoneticam probat.\n:::\n\nSi in alio documento terminationem discrepantem inveneris, ipsam lectionem et variantes eius primum ex editione constitue. Formas horum locorum consulto deformare non licet ut testimonia casuum confusorum efficiantur.\n\nDistinctiones casuum in quibusdam varietatibus paulatim minuuntur, dum praepositiones maius pondus accipiunt. Processus tamen neque ubique idem neque eadem celeritate fit; sermo scriptus et sermo cotidianus non necessario pari gradu mutantur.\n\n## 6. Ratio interpretandi\n\nCum locum postclassicum legis, hunc ordinem sequere:\n\n1. **Aetatem, regionem et genus operis** constitue, quantum testimonia sinunt.\n2. **Relationem significatam** quaere: recipientem, directionem, possessionem, originem, argumentum an aliam?\n3. **Usum classicum** compara, ne constructionem antiquam pro nova habeas.\n4. **Locos eiusdem scriptoris vel traditionis** confer, ut frequentiam et constantiam agnoscas.\n5. **Scripturam a syntaxi** distingue; si testimonia non sufficiunt, dubitationem conserva.\n\nSumma haec est: praepositionis praesentia sola mutationem non demonstrat, neque terminatio insolita sola novum regimen. **Sensus, consuetudo et testimonia comparata** ostendunt utrum usus traditus, ampliatus an vere mutatus sit.","la","C2",181,[13],{"id":14,"name":15,"level":10,"language":9,"isCompleted":16,"completionPercentage":17,"totalExercises":18,"completedExercises":17},"01a1aafe-f1e8-79ac-bd04-b327bec78296","Constructiones classicae et usus posteriores",false,0,4,"2026-11-05T09:16:37+00:00","2026-11-05T13:29:44+00:00",2,[23],{"id":24,"title":25,"vocabularyListWords":26,"isPublished":40},"01a1aaff-3d40-7f08-9ba0-83131da4eaae","Vocabula: Casus et praepositiones in Latinitate postclassica",[27,51,69,83,103,118,137,156,175],{"id":28,"vocabularyWord":29,"displayOrder":41},"01a1aaff-3d40-7f70-9ba0-83131e6088e5",{"id":30,"word":31,"frequency":32,"level":33,"language":9,"partsOfSpeech":34,"audio":16},"01a1aaff-1e25-731e-9fa9-d1dd885eb1b2","ad",10,"A1",[35,42,46],{"id":36,"partOfSpeech":37,"definition":38,"exampleSentences":39,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-0f72-72b0-8e5b-060c732a815f","PREPOSITION","Praepositio quae cum accūsātīvō coniungitur et motum ad locum, personam, rem significat; 'in partem' vel 'versus' dīcitur.","Puella ad oppidum properat.\nDiscipulī ad lūdum veniunt.\nAd amīcum meum epistulam mittō.",true,1,{"id":43,"partOfSpeech":37,"definition":44,"exampleSentences":45,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-0f72-72fc-8e5b-060c7381fa41","Praepositio quae cum accūsātīvō propinquitātem locī significat; 'apud' vel 'prope' dīcitur.","Sedēmus ad focum.\nPāstor ad flūmen manet.\nMīlitēs ad portam stant.",{"id":47,"partOfSpeech":37,"definition":48,"exampleSentences":49,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-0f72-7340-8e5b-060c7481f447","Praepositio quae cum accūsātīvō fīnem, cōnsilium vel tempus significat; 'ut' vel 'in' dīcitur.","Ad vesperum domum redīmus.\nLiber ad discendum ūtilis est.\nAd decem hōrās labōrāmus.",3,{"id":52,"vocabularyWord":53,"displayOrder":21},"01a1aaff-3d41-700a-91a0-e989b71870d8",{"id":54,"word":55,"frequency":32,"level":33,"language":9,"partsOfSpeech":56,"audio":16},"01a1aaff-1e35-7ec1-a4ae-0a1b73120853","dē",[57,61,65],{"id":58,"partOfSpeech":37,"definition":59,"exampleSentences":60,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-0f73-7844-946c-30b08b951af1","Praepositio cum ablātīvō iūncta, quae significat id quod ex locō altiōre dēscendit, vel id unde aliquid prōcēdit (ab, ex).","Puer dē arbore dēscendit.\nAqua dē monte in vallem fluit.\nMīles dē equō dēsiluit.",{"id":62,"partOfSpeech":37,"definition":63,"exampleSentences":64,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-0f73-788c-946c-30b08b99e14f","Praepositio cum ablātīvō iūncta, quae rem indicat dē quā loquimur, scrībimus, cōgitāmus (quod ad rem attinet, circā).","Magister dē bellō Rōmānō nōbīs narrat.\nDē amīcitiā librum legimus.\nDē hāc rē cum patre meō loquor.",{"id":66,"partOfSpeech":37,"definition":67,"exampleSentences":68,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-0f73-78d0-946c-30b08c167adb","Praepositio cum ablātīvō iūncta, quae partem ex tōtō significat, vel tempus intrā quod aliquid fit (ex, inter).","Ūnus dē discipulīs mox vēnit.\nDē nocte ā domō profectī sumus.\nMultī dē cīvibus in forō erant.",{"id":70,"vocabularyWord":71,"displayOrder":50},"01a1aaff-3d41-7036-91a0-e989b7d78c2b",{"id":72,"word":73,"frequency":32,"level":33,"language":9,"partsOfSpeech":74,"audio":16},"01a1aaff-1e4e-7d13-addc-ad2b8cc25edf","in",[75,79],{"id":76,"partOfSpeech":37,"definition":77,"exampleSentences":78,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-0f75-766d-9503-19df01fcb4a1","Praepositio cum ablātīvō coniūncta locum ubi aliquid est vel tempus quō aliquid fit significat; velut: in domō, in urbe, in hieme.","Puer in hortō lūdit.\nMāter in cubiculō dormit.\nMultī librī in mensā sunt.",{"id":80,"partOfSpeech":37,"definition":81,"exampleSentences":82,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-0f75-76b1-9503-19df02b3ba7e","Praepositio cum accūsātīvō coniūncta motum ad locum vel contrā aliquid significat; velut: in urbem īre, in hostēs.","Puella in scholam ambulat.\nNautae in nāvem ascendunt.\nMīlitēs in hostēs impetum faciunt.",{"id":84,"vocabularyWord":85,"displayOrder":18},"01a1aaff-3d41-705a-91a0-e989b897c8ea",{"id":86,"word":87,"frequency":41,"level":88,"language":9,"partsOfSpeech":89,"audio":16},"01a1aaff-1fd6-7728-ba15-745910fc05bf","crēdō","B1",[90,95,99],{"id":91,"partOfSpeech":92,"definition":93,"exampleSentences":94,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-1307-7043-804a-7303b939154d","VERB","Aliquid verum esse putāre; alicui fidem habēre et eum vērum dīcere exīstimāre.","Magister discipulō crēdit, quia semper vēra dīcit.\nNōn crēdō tibi, nam saepe mentītus es.\nMultī crēdunt deōs mundum regere.",{"id":96,"partOfSpeech":92,"definition":97,"exampleSentences":98,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-1307-708f-804a-7303b9b3cda9","Rem aliquam aut pecūniam alicui commendāre et fīdūciā tradere, ut posteā reddātur.","Mercātor amīcō pecūniam crēdidit, et ille eam post annum reddidit.\nNēmō hominī ignōtō sine pignore crēdit.\nPater fīliō suō omnia bona crēdere nōn ausus est.",{"id":100,"partOfSpeech":92,"definition":101,"exampleSentences":102,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-1307-70d3-804a-7303ba09faa3","Opīnārī vel suspicārī; sententiam habēre dē rē incertā (saepe in colloquiō: 'putō', 'reor').","Crēdō eum iam domum pervēnisse, nam diū abest.\nCrēdō tempestātem mox ventūram esse, quia nūbēs nigrae sunt.\nCicerō, ut crēdō, hanc ōrātiōnem in forō habuit.",{"id":104,"vocabularyWord":105,"displayOrder":117},"01a1aaff-3d41-7076-91a0-e989b9651b60",{"id":106,"word":107,"frequency":41,"level":88,"language":9,"partsOfSpeech":108,"audio":16},"01a1aaff-1fcc-74c0-af91-3d3644e2508d","benedīcō",[109,113],{"id":110,"partOfSpeech":92,"definition":111,"exampleSentences":112,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-1306-70bc-a94d-784b3bed7e4a","Deī nōmine bona precārī alicui; aliquem sacrō ritū sanctificāre et fēlīcitātem eī optāre.","Sacerdōs populō benedīcit et pācem eī precātur.\nPater filiīs manūs imposuit et eīs benedīxit.\nDeus, benedīc nōbīs et cibō quem sūmimus.",{"id":114,"partOfSpeech":92,"definition":115,"exampleSentences":116,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-1306-7104-a94d-784b3c2f5df5","Bene dīcere dē aliquō vel aliquid; laudāre et honōrāre verbīs bonīs, aliquem verbīs probāre.","Cīvēs ducī victōrī benedīcēbant, quod patriam servāverat.\nPoēta amīcō suō semper benedīcit et eius virtūtēs laudat.\nNēmō ei benedīxit, quia omnēs eum ōderant.",5,{"id":119,"vocabularyWord":120,"displayOrder":136},"01a1aaff-3d41-7096-91a0-e989b99dea05",{"id":121,"word":122,"frequency":41,"level":10,"language":9,"partsOfSpeech":123,"audio":16},"01a1aaff-21d5-77be-bd05-dd7111d39c97","cōnfiteor",[124,128,132],{"id":125,"partOfSpeech":92,"definition":126,"exampleSentences":127,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-1949-7776-9dd7-2dbada8f30d3","Id quod verum est, praesertim culpam vel errōrem suum, apertē fatērī et agnōscere; dē verbō dēpōnente (cōnfiteor, cōnfitērī, cōnfessus sum).","Reus in iūdiciō crīmen suum cōnfessus est.\nErrōrem meum libenter cōnfiteor, nam veritās cārior mihi est quam glōria.\nServus domino cōnfessus est sē pecūniam abstulisse.",{"id":129,"partOfSpeech":92,"definition":130,"exampleSentences":131,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-1949-77be-9dd7-2dbadb4357ee","Rem occultam patefacere, indicāre, manifestam reddere (etiam dē rēbus quae sine verbīs sē prōdunt).","Vultus ipse animī dolōrem cōnfitētur, etiam sī lingua tacet.\nPallor eius timōrem quem cēlāre cupiēbat cōnfessus est.\nHoc factum clārē cōnfitētur hominis inīquitātem.",{"id":133,"partOfSpeech":92,"definition":134,"exampleSentences":135,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-1949-7802-9dd7-2dbadbee01c8","In Latīnitāte ecclēsiasticā: peccāta sua sacerdōtī vel Deō dīcere; item Deum laudāre et fidem apertē profitērī.","Cōnfitēbor tibi, Domine, in tōtō corde meō.\nPeccātor ad sacerdōtem vēnit ut peccāta sua cōnfiterētur.\nMārtyrēs ante iūdicēs Chrīstum cōnfessī sunt nec mortem timuērunt.",6,{"id":138,"vocabularyWord":139,"displayOrder":155},"01a1aaff-3d41-70b6-91a0-e989ba93bff8",{"id":140,"word":141,"frequency":41,"level":33,"language":9,"partsOfSpeech":142,"audio":16},"01a1aaff-1e3a-7956-9290-0243c3d0c5b7","dō",[143,147,151],{"id":144,"partOfSpeech":92,"definition":145,"exampleSentences":146,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-0f73-7de4-946c-30b08f379d2c","Aliquid alicui manū tradere vel praebēre; id quod habēs ad alium trānsferre.","Māter fīliae pānem dat.\nPuer amīcō librum dat.\nDā mihi aquam, amābō tē.",{"id":148,"partOfSpeech":92,"definition":149,"exampleSentences":150,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-0f73-7e28-946c-30b08f91d4ac","Aliquid efficere vel facere, praesertim in locūtiōnibus (ut operam dō, veniam dō, signum dō).","Discipulī operam litterīs dant.\nMagister discipulō veniam dat.\nDux mīlitibus signum dat.",{"id":152,"partOfSpeech":92,"definition":153,"exampleSentences":154,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-0f73-7e68-946c-30b08fbf664a","Aliquem vel aliquid in aliquem locum vel statum mittere, ut in locūtiōne 'in fugam dō' vel 'morti dō'.","Mīlitēs hostēs in fugam dant.\nIūdex scelestum morti dat.\nNauta nāvem ventīs dat.",7,{"id":157,"vocabularyWord":158,"displayOrder":174},"01a1aaff-3d41-70d6-91a0-e989bb0b9347",{"id":159,"word":160,"frequency":41,"level":88,"language":9,"partsOfSpeech":161,"audio":16},"01a1aaff-205a-7226-bb28-49e6f8ce29a9","mittō",[162,166,170],{"id":163,"partOfSpeech":92,"definition":164,"exampleSentences":165,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-1506-78df-9eb3-488e435946f2","Aliquid vel aliquem ad locum alium movēre, ut illuc veniat; dīmittere, ablēgāre.","Caesar lēgātōs ad hostēs mittit, ut pācem petant.\nMāter fīliō epistulam ad urbem mīsit.\nRēx nūntium celeriter ad exercitum mīsit.",{"id":167,"partOfSpeech":92,"definition":168,"exampleSentences":169,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-1506-7927-9eb3-488e445868d6","Tēlum vel rem aliquam manū vel arcū iacere, ēmittere.","Mīlitēs tēla in hostēs mittunt.\nPuer lapidem in aquam mīsit.\nArcitenēns sagittam in cervum mīsit.",{"id":171,"partOfSpeech":92,"definition":172,"exampleSentences":173,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-1506-796b-9eb3-488e44e502e3","Aliquem līberum esse sinere; remittere, omittere, missum facere.","Dominus servum ob fidem līberum mīsit.\nIūdex reum ē vinculīs mīsit.\nMitte hanc querēlam et ad labōrem redī.",8,{"id":176,"vocabularyWord":177,"displayOrder":193},"01a1aaff-3d41-70f2-91a0-e989bb29048a",{"id":178,"word":179,"frequency":41,"level":33,"language":9,"partsOfSpeech":180,"audio":16},"01a1aaff-1e38-754b-8c61-16cfc7586b29","dīcō",[181,185,189],{"id":182,"partOfSpeech":92,"definition":183,"exampleSentences":184,"isPrimary":40,"meaningOrder":41},"01a1ab93-0f73-7b10-946c-30b08dc69fe5","Verba facere vel enuntiare; aliquid voce exprimere alicui.","Magister discipulīs fābulam dīcit.\nQuid dīcis, amīce?\nPuella patrī 'Salvē!' dīcit.",{"id":186,"partOfSpeech":92,"definition":187,"exampleSentences":188,"isPrimary":16,"meaningOrder":21},"01a1ab93-0f73-7b58-946c-30b08ea2496c","Aliquem aliquid nōminare vel appellāre; nōmen dare.","Hunc puerum Mārcum dīcunt.\nUrbem Rōmam dīcimus.\nQuōmodo hunc locum dīcitis?",{"id":190,"partOfSpeech":92,"definition":191,"exampleSentences":192,"isPrimary":16,"meaningOrder":50},"01a1ab93-0f73-7b9c-946c-30b08ec06c43","Diem vel locum statuere, constituere; ōrātiōnem habēre in iudicio vel apud populum.","Cōnsul diem dīcit, et omnēs conveniunt.\nŌrātor in forō apud populum dīcit.\nReus causam suam coram iūdicibus dīcit.",9,{"name":15,"slug":195,"language":9},"constructiones-classicae-et-usus-posteriores-c2",[],[198,208],{"@id":199,"@type":200,"id":201,"grammarPage":202,"title":203,"instructions":204,"displayOrder":17,"type":205,"questionCount":206,"blankCount":206,"isCompleted":16,"ogImageUrl":207},"\u002Fapi\u002Fgrammar_exercises\u002F01a1aafe-fc14-745b-886f-16a186cbed67","GrammarExercise","01a1aafe-fc14-745b-886f-16a186cbed67","\u002Fapi\u002Fgrammar_pages\u002F01a1aafe-f2e5-7a6b-83c1-dc306265735b","Relationes casuum et sensus praepositionum","Elige supplementum quod sensui et testimoniis propositis convenit; usus classicos a proprietatibus sermonis Christiani distingue.","word_select",12,"\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_6c1eae4c-47df-4ce1-a399-0f8ab89369b3_hero.webp?v=1793870199",{"@id":209,"@type":200,"id":210,"grammarPage":202,"title":211,"instructions":212,"displayOrder":41,"type":205,"questionCount":213,"blankCount":213,"isCompleted":16,"ogImageUrl":214},"\u002Fapi\u002Fgrammar_exercises\u002F01a1aafe-fc2c-73af-82f9-3dd4658b3949","01a1aafe-fc2c-73af-82f9-3dd4658b3949","Testimonia et mutationes prudenter aestimanda","Elige conclusionem quam testimonia proposita sustinent. Scripturam, regimen et significationem inter se distingue.",15,"\u002Fuploads\u002Fimages\u002Fgpimg_2b8c6dec-63e9-4111-afb7-01b1c6add01a_hero.webp?v=1793870199",null]