B2 · Upper IntermediateLesson 3 of 3

جمله‌های وابستهٔ تو در تو و رفع ابهام

شناخت ساخت جمله‌های وابستهٔ تو در تو، یافتن فعل‌ها و مرجع ضمیرها، تشخیص رابطهٔ بخش‌ها و بازنویسی جمله‌های مبهم با حفظ معنا در فارسی معیار و متن‌های روزمره

وقتی یک جملهٔ وابسته درون جملهٔ وابستهٔ دیگری قرار می‌گیرد، فهم رابطه‌ها دشوارتر می‌شود. برای روشن‌کردن چنین جمله‌هایی، باید فعل‌ها، مرز جمله‌ها و مرجع ضمیرها را پیدا کنیم و در صورت نیاز، متن را بازنویسی کنیم.

۱. وابستگیِ تو در تو چیست؟

در جملهٔ «مریم گفت که گزارش آماده است»، یک جملهٔ وابسته داریم: «گزارش آماده است» محتوای گفتهٔ مریم را بیان می‌کند. اکنون می‌توانیم درون همین بخش، توضیحی دربارهٔ گزارش بیاوریم:

مریم گفت که گزارشی که رضا نوشته است، آمادهٔ انتشار است.

  • جملهٔ اصلی: مریم گفت ...
  • جملهٔ وابسته به «گفت»: گزارشی که رضا نوشته است، آمادهٔ انتشار است.
  • جملهٔ وابستهٔ درونی: رضا نوشته است؛ این بخش «گزارش» را معرفی می‌کند.

پس هر دو که یک نقش ندارند: اولی محتوای گفته را به «گفت» پیوند می‌دهد؛ دومی توضیحی برای «گزارش» می‌آورد.

۲. از فعل‌ها به ساخت جمله برسید

برای خواندن جملهٔ بلند، نخست فعل‌ها را پیدا کنید. سپس بپرسید هر فعل دربارهٔ چه کسی یا چه چیزی است و بخش مربوط به آن به کدام واژه وابسته است.

فعل در مثال بالا چه کسی یا چه چیزی؟ نقش بخش مربوط
گفت مریم بیان اصلی جمله
آمادهٔ انتشار است گزارشی که رضا نوشته است محتوای گفتهٔ مریم
نوشته است رضا معرفی گزارش

ترتیبِ ظاهرشدن فعل‌ها لزوماً با ترتیبِ وابستگی‌ها یکی نیست. در این مثال، فعل جملهٔ درونی، یعنی «نوشته است»، پیش از «آمادهٔ انتشار است» می‌آید.

برای دیدن ساخت، می‌توانیم موقتاً از کروشه استفاده کنیم:

مریم گفت [که گزارشی [که رضا نوشته است]، آمادهٔ انتشار است].

بخش درونی را موقتاً کنار بگذارید: «مریم گفت که گزارش آمادهٔ انتشار است.» اگر ساخت بیرونی را فهمیدید، توضیحِ گزارش را دوباره به آن اضافه کنید. این کار برای تحلیل است؛ حذف توضیح ممکن است اطلاعات مهمی را از بین ببرد.

کروشه‌ها در اینجا ابزار آموزشی‌اند و لازم نیست در متن عادی نوشته شوند.

۳. مرجع ضمیر را روشن کنید

مرجع ضمیر یعنی شخص یا چیزی که ضمیر به آن اشاره می‌کند. در جمله‌های تو در تو، گاهی چند اسم می‌توانند مرجع یک ضمیر باشند.

جملهٔ مبهم: مریم گفت که سارا می‌داند که او برای این کار انتخاب شده است.

اگر منظور مریم است: مریم گفت که سارا می‌داند که مریم برای این کار انتخاب شده است.

اگر منظور سارا است: مریم گفت که سارا می‌داند که سارا برای این کار انتخاب شده است.

بدون بافت بیشتر، «او» می‌تواند به مریم، سارا یا شخص دیگری اشاره کند. نزدیک‌ترین اسم همیشه مرجع قطعی ضمیر نیست. تکرار نام در چنین موقعیتی از ابهام جلوگیری می‌کند، هرچند ممکن است جمله کمی سنگین شود.

حذف «او» لزوماً مشکل را حل نمی‌کند: «مریم گفت که سارا می‌داند که برای این کار انتخاب شده است» نیز می‌تواند مبهم باشد. جایگزین‌کردن آن با خودش هم راه‌حل همیشگی نیست؛ در جمله‌های چندلایه، مرجع «خودش» نیز ممکن است به بافت وابسته باشد.

Quick check

Try one question now.

1

در «کتابدار توضیح داد که کتابی که سفارش داده بودیم، رسیده است»، «که» اول

Answer options

Check your answer when you are ready. No sign-in needed.

۴. معلوم کنید هر بخش به چه چیزی مربوط است

ابهام فقط از ضمیر نمی‌آید. گاهی روشن نیست یک بخشِ زمانی به کدام رویداد مربوط است.

جملهٔ مبهم: نادر گفت که لیلا خبر داده است که جلسه لغو شده است، وقتی من در سفر بودم.

این بخشِ زمانی ممکن است به گفتنِ نادر، خبر دادنِ لیلا یا لغوشدنِ جلسه مربوط باشد.

اگر زمانِ گفتنِ نادر مهم است: وقتی من در سفر بودم، نادر گفت که لیلا خبر داده است که جلسه لغو شده است.

اگر زمانِ لغوشدن مهم است: نادر گفت که لیلا خبر داده است که جلسه در زمان سفر من لغو شده است.

قرار دادن توضیح نزدیکِ بخش موردنظر معمولاً به فهم کمک می‌کند. بااین‌حال، اگر هنوز دو برداشت ممکن باشد، بهتر است رابطه را با واژه‌های روشن بیان کنیم.

ویرگول می‌تواند مرز بخش‌ها را خواناتر کند، اما به‌تنهایی مرجع ضمیر یا رابطهٔ معنایی را تعیین نمی‌کند. میان هر دو فعل یا پیش از هر «که» به‌طور خودکار ویرگول نگذارید.

۵. بازنویسی بدون تغییر معنا

همیشه لازم نیست جمله را کوتاه کنیم. اگر رابطه‌ها روشن باشند، چند لایهٔ وابستگی هم پذیرفتنی است. اما وقتی خواننده باید چند بار به عقب برگردد، می‌توان بخشی از اطلاعات را جدا کرد.

جملهٔ فشرده: می‌دانم که گزارشی که دیروز فرستادی، هنوز بررسی نشده است.

بازنویسی روشن‌تر: دیروز گزارشی فرستادی. می‌دانم که آن گزارش هنوز بررسی نشده است.

هنگام جداکردن جمله‌ها، مراقب باشید محتوای گفته یا باورِ کسی را به‌صورت واقعیتی مستقل بیان نکنید. مثلاً «مریم گفت که گزارش آماده است» با «گزارش آماده است» یکسان نیست: دومی دیگر فقط گفتهٔ مریم را گزارش نمی‌کند.

برای بررسی نهایی:

  1. فعل‌ها را پیدا کنید و ساخت بیرونی را تشخیص دهید.
  2. مشخص کنید هر جملهٔ وابسته به کدام فعل یا اسم مربوط است.
  3. مرجع ضمیرها و شخصِ انجام‌دهندهٔ کار را بررسی کنید.
  4. اگر دو برداشت ممکن است، نام را تکرار کنید، توضیح را جابه‌جا کنید یا جمله را بشکنید.
  5. مطمئن شوید بازنویسی، معنا و صاحبِ گفته یا باور را تغییر نداده است.

You reached the end

You reached the end

Now make it stick.

Save your progress, or start the exercises. Practice with detailed feedback after you submit, or save your progress and come back.

Practice exercises

Was this lesson helpful?

Last updated October 27, 2026