B2 · Upper IntermediateLesson 2 of 3

Gerundivum: concordia et necessitas

Gerundīvum cum nōmine congruit et cum verbō esse necessitātem exprimit; discerne datīvum agentis, tempora periphrasis et ūsum impersōnālem in exemplīs.

Quid gerundivum significet

Gerundīvum cum nōmine congruit; cum verbō esse necessitātem vel officium exprimit. Hīc discēs quōmodo fōrmam nōminī accommodēs, persōnam agentem indicēs et necessitātem praesentem, praeteritam vel futūram distinguās.

Liber legendus est.

Necesse est librum legere.

Haec epistula mittenda est.

Necesse est hanc epistulam mittere.

In hīs sententiīs liber nōn legit, neque epistula mittit: actiō ad librum vel epistulam pertinet. Gerundīvum igitur vim passīvam habet.

Formae et concordia

Gerundīvum terminātiōnēs -ndus, -nda, -ndum habet et ut adiectīvum bonus, bona, bonum dēclīnātur.

Verbum Masculīnum Fēminīnum Neutrum
amāre amandus amanda amandum
monēre monendus monenda monendum
legere legendus legenda legendum
capere capiendus capienda capiendum
audīre audiendus audienda audiendum

Fōrmae in tabulā sunt nōminātīvī singulārēs. Gerundīvum cum nōmine genere, numerō et cāsū congruit, nōn semper eandem terminātiōnem habet.

Liber legendus est. — Masculīnum, singulāris, nōminātīvus.

Epistulae mittendae sunt. — Fēminīnum, plūrālis, nōminātīvus.

Nōmina scrībenda sunt. — Neutrum, plūrālis, nōminātīvus.

Dīcō epistulam mittendam esse. — Epistulam et mittendam sunt accūsātīvī singulārēs.

Prīmum genus, numerum et cāsum nōminis quaere; tum fōrmam gerundīvī ēlige. In nōmina scrībenda, quamquam terminātiōnēs differunt, concordia rēcta est.

Gerundivum cum esse

Gerundīvum et verbum esse periphrasim passīvam efficiunt. Verbum esse tempus necessitātis indicat; gerundīvum ipsum nōn dīcit rem iam factam esse.

Tempus necessitātis Exemplum Sēnsus
Praesēns Epistula mittenda est. Nunc necesse est epistulam mittere.
Praeteritum Epistula mittenda erat. Tum necesse erat epistulam mittere.
Futūrum Epistula mittenda erit. Posteā necesse erit epistulam mittere.

Sententia Epistula mittenda erat officium praeteritum indicat, sed nōn docet utrum epistula missa sit necne.

Confer etiam:

  • Epistula mittētur: rem futūram praedīcimus.
  • Epistula mittenda est: necessitātem vel officium indicāmus.

Nōn omne gerundīvum, ubicumque adhibētur, necessitātem exprimit. Hīc praecipuē gerundīvum cum verbō esse tractāmus; aliās cōnstructiōnēs nōn ad hanc rēgulam simpliciter redūcās.

Quick check

Try one question now.

1
Hic puer propter virtutem est. Utere gerundivo verbi amare.

Check your answer when you are ready. No sign-in needed.

Cui agendum sit: dativus agentis

Persōna cui officium est plērumque datīvō agentis indicātur.

Mihi liber legendus est.

Ego librum legere dēbeō.

Tibi epistula scrībenda est.

Tū epistulam scrībere dēbēs.

Nōbīs haec nōmina scrībenda sunt.

Nōs haec nōmina scrībere dēbēmus.

Gerundīvum cum rē dē quā agitur congruit, nōn cum persōnā agentis. Itaque in Nōbīs epistula scrībenda est, fōrma scrībenda ad epistulam pertinet, quamquam nōbīs plūrālis est.

Datīvus agentis omittī potest: Haec porta claudenda est necessitātem indicat, sed nōn nōminat eum quī portam claudere dēbet.

Usus impersonalis

Cum verbum obiectum accūsātīvī nōn regit, periphrasis saepe impersōnāliter adhibētur. Gerundīvum est neutrī generis singulāris, et verbum esse tertiam persōnam singulārem habet.

Eundum est. — Necesse est īre.

Nōbīs eundum est. — Nōs īre dēbēmus.

Diū exspectandum erat. — Necesse erat diū exspectāre.

Lēgibus pārendum est. — Necesse est lēgibus pārēre.

In ultimō exemplō, lēgibus datīvus est quia pārēre datīvum regit. Nōn omnis datīvus apud gerundīvum agentem indicat.

✓ Nōbīs eundum est.

✗ Nōbīs eundī sumus.

In hāc cōnstructiōne impersōnālī, nōbīs nōn est subiectum cum quō gerundīvum vel verbum esse congruat.

Quomodo formam eligas

  1. Quaere utrum necessitātem vel officium exprimere velīs: ad hunc sēnsum gerundīvum cum esse adhibē.
  2. Sī subiectum est, gerundīvum eī genere, numerō et cāsū accommodā: librī legendī sunt.
  3. Sī cōnstructiō impersōnālis est, neutrum singulārem servā: eundum est.
  4. Sī persōnam cui officium est indicāre vīs, datīvum agentis adde: mihi, tibi, nōbīs.
  5. Tempus necessitātis verbō esse exprime: est, erat, erit.

Mihi epistula scrībenda erat: mihi agentem, scrībenda concordiam cum epistulā, erat necessitātem praeteritam indicat.

You reached the end

You reached the end

Now make it stick.

Save your progress, or start the exercises. Practice with detailed feedback after you submit, or save your progress and come back.

Practice exercises

Was this lesson helpful?

Last updated November 5, 2026