Litterae Latinae et scriptura
Litterās Latīnās maiusculās et minusculās agnōsce; verba et nōmina scrībe, ūsum litterārum u et v discerne, atque signa in librīs hodiērnīs intellege.
Lingua Latīna habet litterās maiusculās et minusculās: A, a; B, b. Rōmānī antīquī in īnscrīptiōnibus plērumque litterīs maiusculīs ūtēbantur; in librīs hodiērnīs etiam minusculās legimus. Hīc litterās agnōscis, verba legis et scrībis. Etiam vidēs quōmodo nōmina et sententiae in librīs hodiērnīs scrībantur.
Litterae Latinae
Ecce litterae Latīnae antīquae:
A B C D E F G H I K L M N O P Q R S T V X Y Z
Sunt vīgintī trēs litterae. K rāra est; Y et Z praesertim in verbīs Graecīs inveniuntur.
Litterae J, U, W in hōc ōrdine antīquō nōn sunt. In librīs hodiērnīs tamen u et U saepe vidēs. Hīc i, nōn j, scrībimus. Littera i et vōcālem, ut in ita, et cōnsonantem, ut in iam, indicāre potest. In Iūlia quoque prīma littera cōnsonantem indicat; hīc eandem litteram I servāmus.
Maiusculae et minusculae
A est littera maiuscula; a est littera minuscula. Eadem littera est, sed alia fōrma.
| Maiuscula | Minuscula | Verbum |
|---|---|---|
| A | a | aqua |
| B | b | bonus |
| C | c | canis |
| D | d | domus |
| E | e | equus |
| F | f | fīlius |
| G | g | gallus |
| H | h | hortus |
| I | i | ita |
| K | k | Kalendae |
| L | l | liber |
| M | m | māter |
| N | n | nōmen |
| O | o | oculus |
| P | p | puella |
| Q | q | quis |
| R | r | rosa |
| S | s | sōl |
| T | t | terra |
| U | u | ūnus |
| V | v | vīnum |
| X | x | ex |
| Y | y | lyra |
| Z | z | zōna |
In librīs hodiērnīs plērumque litterās minusculās legimus. Littera prīma sententiae maiuscula est. Nōmina propria quoque litterā maiusculā incipiunt.
Rōma est urbs.
Mārcus legit.
Puella aquam portat.
Rōma est nōmen urbis; Mārcus est nōmen hominis. Puella nōn est nōmen proprium: hīc litteram maiusculam habet, quia sententiam incipit.
U et V in scriptura
Vōcālēs sunt a, e, i, o, u, y. Vōcālis per sē syllabam facere potest: in a-qua, a est syllaba. Litterae b, m, t sunt cōnsonantēs: in māter, m et t cum vōcālibus syllabās faciunt: mā-ter.
In scriptūrā antīquā littera V et vōcālem et cōnsonantem indicat. In hāc pāginā u vōcālem, v cōnsonantem indicat; sed in qu, u cum q cōnsonantem indicat.
| Scriptūra antīqua | Scriptūra huius pāginae |
|---|---|
| VNA | ūna |
| VITA | vīta |
| VVA | ūva |
In ūva, prīma littera est vōcālis; secunda est cōnsonāns.
In aqua et quis, qu ūnum sonum cōnsonantem indicat; u hīc nōn est vōcālis. Itaque AQVAM hīc aquam scrībimus.
In librīs aliīs u et v aliter scrībī possunt. Nōn statim mendum est: uita et vīta idem verbum esse possunt.
Verba et signa
In librīs hodiērnīs spatium verba sēparat: Mārcus legit, nōn Mārcuslegit.
- . sententiam claudit: Mārcus legit.
- ? interrogātiōnem indicat: Quis legit?
- ! exclāmātiōnem indicat: Salvē!
Līnea suprā vōcālem, ut in ā, vōcālem longam indicat. A et ā nōn sunt duae litterae dīversae. Multī librī hās līneās nōn habent.
Lege et scribe
IVLIA AQVAM PORTAT
Hodiē hīc scrībimus: Iūlia aquam portat.
Cum scrībis:
- Litterās singulās spectā.
- Verba spatiīs sēparā.
- Initium sententiae et nōmen proprium litterā maiusculā scrībe.
- Hīc u et v distingue; i, nōn j, scrībe.
- In fīne sententiae signum aptum pōne.
You reached the end
You reached the endNow make it stick.
Save your progress, or start the exercises. Practice with detailed feedback after you submit, or save your progress and come back.
Was this lesson helpful?
Last updated November 5, 2026