Praesens coniunctivi
Praesēns coniūnctīvī: formās actīvās et passīvās quīnque exemplīs cognōsce, verba irrēgulāria distingue et ūsum cum ut et nē in sententiīs intellege.
Praesēns coniūnctīvī nōn idem significat atque praesēns indicātīvī. Formās eius cognōsce, ab indicātīvō distingue, et in sententiīs cum ut et nē intellege.
Sensus ex sententia cognoscitur
Indicātīvō rem affirmāmus: Iūlia legit. Coniūnctīvus autem, inter aliōs ūsūs, ostendit quid aliquis fierī velit aut quem fīnem sibi prōpōnat.
Iūlia legit. — Dīcō quid Iūlia faciat.
Iūliam rogō ut legat. — Rogō; nōn affirmō eam iam legere.
Librum afferō ut Iūlia legat. — Librum afferō hōc cōnsiliō: volō Iūliam legere.
Nōmen praesēns nōn significat rem semper nunc fierī. In exemplō rogō ut legat, lectiō etiam post rogātiōnem fierī potest.
Formae activae
In prīmā coniugātiōne, ā indicātīvī fit ē in coniūnctīvō: amāmus → amēmus. In cēterīs coniugātiōnibus appāret ā: monēmus → moneāmus, regimus → regāmus.
Tabula etiam verba in -iō tertiae coniugātiōnis et quartam coniugātiōnem ostendit. Ante -m, -t, -nt, vōcālis e vel a brevis est.
| Persōna | Amāre | Monēre | Regere | Capere | Audīre |
|---|---|---|---|---|---|
| Ego | amem | moneam | regam | capiam | audiam |
| Tū | amēs | moneās | regās | capiās | audiās |
| Is, ea | amet | moneat | regat | capiat | audiat |
| Nōs | amēmus | moneāmus | regāmus | capiāmus | audiāmus |
| Vōs | amētis | moneātis | regātis | capiātis | audiātis |
| Iī, eae | ament | moneant | regant | capiant | audiant |
Coniugātiōnem prīmum cognōsce. Confer amat — amet, sed monet — moneat, regit — regat, capit — capiat, audit — audiat.
Formae passivae
Vōcālēs coniūnctīvī manent, sed terminātiōnēs passīvae adhibentur. Ecce formae verbī amāre:
| Persōna | Actīvum | Passīvum |
|---|---|---|
| Ego | amem | amer |
| Tū | amēs | amēris |
| Is, ea | amet | amētur |
| Nōs | amēmus | amēmur |
| Vōs | amētis | amēminī |
| Iī, eae | ament | amentur |
In cēterīs coniugātiōnibus similiter habēs monear, regar, capiar, audiar; tertia persōna singulāris est moneātur, regātur, capiātur, audiātur.
Magister clārē loquitur ut audiātur.
Librōs in arcam pōnō nē laedantur.
Pro amēris etiam amēre legere potes: utraque forma secundae persōnae singulāris passīvae est. Verba dēpōnentia quoque terminātiōnēs passīvās habent, sed nōn ideō rem passīvam significant: hortor → horter, sequor → sequar.
Sum et alia verba irregularia
Formās verbōrum sum et possum memoriā tenē:
| Persōna | Sum | Possum |
|---|---|---|
| Ego | sim | possim |
| Tū | sīs | possīs |
| Is, ea | sit | possit |
| Nōs | sīmus | possīmus |
| Vōs | sītis | possītis |
| Iī, eae | sint | possint |
Alia verba frequentia hās formās habent. Hīc tantum prima persōna singulāris ostenditur:
- volō → velim;
- nōlō → nōlim;
- mālō → mālim;
- eō → eam;
- ferō → feram.
Tibi librum dō ut legere possīs.
Tē rogō ut mēcum eās.
Ut, ne et forma recte eligenda
Post verba praesentia, velut rogō et afferō, praesēns coniūnctīvī in exemplīs suprā positīs adhibētur. Ut rem optātam aut fīnem affirmātīvum intrōdūcit; nē rem vītandam.
Tē rogō ut veniās.
Tē rogō nē discēdās.
Fēnestram aperiō ut aer intret.
Ut nōn semper coniūnctīvum poscit. Confer Ut scīs, Iūlia abest: hīc ut scīs idem valet ac sīcut scīs, et scīs indicātīvus est.
Etiam forma sōla interdum nōn sufficit: regam potest esse praesēns coniūnctīvī aut futūrum indicātīvī. In rogō ut regam, coniūnctīvus est.
Ad formam eligendam:
- Cognōsce verbum et coniugātiōnem eius.
- Elige persōnam, numerum et vōcem.
- Adhibē vōcālem et terminātiōnem aptam: amēmus, regāmus, audiāmur.
- Tōtam sententiam lege: coniūnctīvī significātiō ex contextū intellegitur.
You reached the end
You reached the endNow make it stick.
Save your progress, or start the exercises. Practice with detailed feedback after you submit, or save your progress and come back.
Was this lesson helpful?
Last updated November 5, 2026