Syllabae et accentus verborum
Disce verba Latīna in syllabās dīvidere et accentum pōnere: in verbīs duārum syllabārum prīmam, in longiōribus paenultimam aut antepaenultimam effer.
Verba habent syllabās: mā-ter, a-mī-cus. Ūnam syllabam in verbō clārius prōnūntiās: ea accentum habet. Hīc verba in syllabās dīvidis et locum accentūs discis.
Syllabās numerā
Quaelibet syllaba vōcālem aut diphthongum habet. Diphthongus, ut ae, ūnam syllabam facit, nōn duās.
| Verbum | Syllabae | Numerus syllabārum |
|---|---|---|
| nōn | nōn | ūna |
| māter | mā-ter | duae |
| caelum | cae-lum | duae |
| amīcus | a-mī-cus | trēs |
| puella | pu-el-la | trēs |
In puella, litterae u et e diphthongum nōn faciunt: ad syllabās dīversās pertinent.
Verbum dīvide
Haec exempla spectā:
- Ūna cōnsonāns inter vōcālēs ad syllabam sequentem pertinet: mā-ter, a-mī-cus.
- Duae cōnsonantēs plērumque sēparantur: pu-el-la, ma-gis-ter.
- Mūta (p, b, t, d, c, g) ante l aut r saepe cum eā ad syllabam sequentem pertinet: pa-tris, a-grī. Sed in ar-ma et al-tus cōnsonantēs sēparantur: hīc r et l ante alteram cōnsonantem stant.
Litterās qu nōlī sēparāre: a-qua. Hīc u nōn est vōcālis quae syllabam facit.
Syllabam paenultimam spectā
Syllaba ultima in fīne verbī est. Paenultima ante ultimam stat. Antepaenultima ante paenultimam stat.
In do-mi-nus, nus est ultima, mi paenultima, do antepaenultima.
Syllaba paenultima longa aut brevis esse potest. Hoc ad accentum pertinet.
| Syllaba paenultima | Exemplum | Causa |
|---|---|---|
| Longa | a-mī-cus | Vōcālem longam ī habet. |
| Longa | a-moe-nus | Diphthongum oe habet. |
| Longa | ma-gis-ter | Cōnsonante s clauditur. |
| Brevis | do-mi-nus | Vōcālem brevem habet; cōnsonante nōn clauditur. |
Vōcālis longa et syllaba longa nōn sunt idem. In magister, vōcālis i brevis est, sed syllaba gis longa est. Nōlī propter syllabam longam scrībere magīster.
Littera x duās cōnsonantēs, k et s, significat. Itaque in com-plex-us syllaba paenultima plex longa est, quamquam vōcālis e brevis est.
Accentum pōne
In prōnūntiātiōne restitūtā hās rēgulās sequere. Hīc verba singula prōnūntiāmus.
- Sī verbum ūnam syllabam habet, ūnam tantum prōnūntiās: nōn.
- Sī verbum duās syllabās habet, prīma accentum habet: mā-ter, a-qua.
- Sī verbum trēs plūrēsve syllabās habet, paenultimam spectā. Sī longa est, paenultima accentum habet. Sī brevis est, antepaenultima accentum habet.
Syllabae crassiōribus litterīs scrīptae accentum habent:
- a-mī-cus: mī longa est.
- a-moe-nus: moe diphthongum habet.
- ma-gis-ter: gis cōnsonante clauditur.
- pu-el-la: el cōnsonante clauditur.
- do-mi-nus: mi brevis est.
- fē-mi-na: mi brevis est.
Signum ā vōcālem longam indicat, nōn accentum. In amīcus, ī longa est et syllaba mī accentum habet. In fēmina, ē longa est, sed accentum in prīmā pōnis quia paenultima mi brevis est.
Breviter repete
- Syllabās numerā; diphthongum nōlī in duās syllabās dīvidere.
- Duae syllabae: prīmam effer, ut mā-ter.
- Trēs plūrēsve syllabae, paenultima longa: paenultimam effer, ut a-mī-cus.
- Trēs plūrēsve syllabae, paenultima brevis: antepaenultimam effer, ut do-mi-nus.
Accentum et vōcālis longitūdinem distingue: syllabam clārius prōnūntiā, sed vōcālem brevem nōlī longam facere.
You reached the end
You reached the endNow make it stick.
Save your progress, or start the exercises. Practice with detailed feedback after you submit, or save your progress and come back.
Was this lesson helpful?
Last updated November 5, 2026