Δικός μου και δικός σου (A2)

Με το δικός μου και το δικός σου δείχνουμε σε ποιον ανήκει κάτι. Μπορούμε να τονίσουμε τον κάτοχο ή να μη λέμε ξανά ένα ουσιαστικό: «Αυτό είναι το δικό μου βιβλίο. Πού είναι το δικό σου;»

Σε ποιον ανήκει;

Το μου δείχνει ότι κάτι ανήκει σε εμένα. Το σου δείχνει ότι ανήκει σε εσένα. Με το δικός δίνουμε περισσότερη έμφαση σε αυτή τη σχέση.

Αυτό είναι το βιβλίο μου. → Λέω σε ποιον ανήκει.
Αυτό είναι το δικό μου βιβλίο, όχι το δικό σου. → Ξεχωρίζω τα δύο βιβλία.

— Είναι δικό σου αυτό το μολύβι;

— Όχι, δεν είναι δικό μου. Είναι της Μαρίας.

Δικός, δική ή δικό;

Το δικός αλλάζει ανάλογα με το ουσιαστικό: το γένος, τον αριθμό και την πτώση του. Το μου και το σου δεν αλλάζουν.

Αριθμός και πτώση	Αρσενικό	Θηλυκό	Ουδέτερο
Ενικός — ονομαστική	δικός μου	δική μου	δικό μου
Ενικός — γενική	δικού μου	δικής μου	δικού μου
Ενικός — αιτιατική	δικό μου	δική μου	δικό μου
Πληθυντικός — ονομαστική	δικοί μου	δικές μου	δικά μου
Πληθυντικός — γενική	δικών μου	δικών μου	δικών μου
Πληθυντικός — αιτιατική	δικούς μου	δικές μου	δικά μου

Οι ίδιοι τύποι χρησιμοποιούνται με το σου: δική σου, δικούς σου, δικών σου.

Το γένος εξαρτάται από αυτό που ανήκει σε κάποιον, όχι από τον κάτοχο. Και ένας άντρας και μια γυναίκα λένε: «Ο υπολογιστής είναι δικός μου. Η τσάντα είναι δική μου».

Μαζί με το ουσιαστικό

Μια συνηθισμένη σειρά είναι άρθρο + δικός μου / δικός σου + ουσιαστικό. Το άρθρο και το δικός συμφωνούν με το ουσιαστικό.

Ο δικός μου σκύλος είναι μικρός.

Περιμένω τη δική σου φίλη.

Βλέπω τους δικούς σου γονείς.

Αυτή είναι η διεύθυνση του δικού μου σπιτιού.

Μπορούμε επίσης να βάλουμε τη φράση μετά το ουσιαστικό: «Θέλω ένα δωμάτιο δικό μου». Δηλαδή, θέλω ένα δωμάτιο για εμένα, όχι να το μοιράζομαι.

Quick check

Try one question now.

Αυτό το καπέλο ανήκει σε εμένα. Είναι καπέλο, όχι της Άννας.

Check your answer when you are ready. No sign-in needed.

Όταν δεν λέμε ξανά το ουσιαστικό

Αν ξέρουμε ήδη για ποιο πράγμα μιλάμε, μπορούμε να παραλείψουμε το ουσιαστικό. Το δικός κρατά το γένος και τον αριθμό του. Η πτώση εξαρτάται από τη θέση του μέσα στην πρόταση.

Η δική μου τσάντα είναι εδώ. Πού είναι η δική σου;

Δεν βρίσκω το μολύβι μου. Μπορώ να πάρω το δικό σου;

Οι φίλοι σου έφτασαν. Περιμένουμε τους δικούς μου.

Στο τελευταίο παράδειγμα, τους δικούς μου σημαίνει τους δικούς μου φίλους. Χρησιμοποιούμε αιτιατική, γιατί είναι το αντικείμενο του «περιμένουμε».

Με ή χωρίς άρθρο μετά το «είναι»;

Και οι δύο τρόποι είναι σωστοί, αλλά δίνουν διαφορετική πληροφορία.

Πρόταση	Τι λέμε;
Αυτό το ποδήλατο είναι δικό μου.	Λέμε σε ποιον ανήκει το ποδήλατο.
Αυτό το ποδήλατο είναι το δικό μου.	Ξεχωρίζουμε το δικό μου ποδήλατο από άλλα.

— Σε ποιον ανήκει αυτή η τσάντα;

— Είναι δική μου.

— Ποια από αυτές τις τσάντες είναι η δική σου;

— Αυτή είναι η δική μου.

Δεν βάζουμε πάντα άρθρο μετά το είναι. Η πρόταση «Αυτό είναι δικό μου» είναι σωστή.

Προσέχουμε όμως τη συμφωνία:

✗ Αυτή η τσάντα είναι δικός μου.

✓ Αυτή η τσάντα είναι δική μου.

Τι να θυμάσαι

Βρες το ουσιαστικό, ακόμα κι αν δεν το λες: τσάντα → δική, βιβλία → δικά.
Διάλεξε την πτώση: ο δικός μου φίλος, αλλά βλέπω τον δικό μου φίλο.
Βάλε μου για εμένα ή σου για εσένα.
Για να πεις σε ποιον ανήκει κάτι, χρησιμοποίησε είναι δικό μου / δικό σου. Για να ξεχωρίσεις ένα συγκεκριμένο πράγμα, μπορείς να πεις είναι το δικό μου / το δικό σου.

1.Σε ποιον ανήκει;

2.Δικός, δική ή δικό;

3.Μαζί με το ουσιαστικό

Try one question now.

4.Όταν δεν λέμε ξανά το ουσιαστικό

5.Με ή χωρίς άρθρο μετά το «είναι»;

6.Τι να θυμάσαι

Now make it stick.