Pronomina personalia in casibus obliquis
Disce formas mē, tē, nōs, vōs et casus obliquos pronominum personalium: dativum, accusativum, ablativum, genetivum atque formas mēcum et tēcum.
Iam formas ego, tū, nōs, vōs nosti. Nunc alias formas disce: Mārcus mē videt. Mārcus mihi librum dat. Casus ostendit quid pronomen in sententia agat. Hic dativum, accusativum, ablativum et genetivum disces.
Quem vides? Cui librum das?
In his sententiis mē et tē sunt accusativi; mihi et tibi sunt dativi.
- Mārcus mē videt. — Quem videt? Mē.
- Ego tē videō. — Quem videō? Tē.
- Mārcus mihi librum dat. — Cui librum dat? Mihi.
- Ego tibi librum dō. — Cui librum dō? Tibi.
Cum aliquis librum dat, accusativus rem datam indicat; dativus personam quae librum accipit. In sententia Tibi librum dō, librum est accusativus, tibi dativus.
Formae casuum
Formae ego et tū singularem numerum habent; nōs et vōs pluralem.
| Casus | Ego | Tū | Nōs | Vōs |
|---|---|---|---|---|
| Genetivus | meī | tuī | nostrī / nostrum | vestrī / vestrum |
| Dativus | mihi | tibi | nōbīs | vōbīs |
| Accusativus | mē | tē | nōs | vōs |
| Ablativus | mē | tē | nōbīs | vōbīs |
Eadem forma interdum duos casus habet. Mē est accusativus aut ablativus; nōbīs est dativus aut ablativus. Cetera verba sententiae casum ostendunt.
- Iūlia nōs vocat. — Nōs: accusativus.
- Iūlia nōbīs aquam dat. — Nōbīs: dativus.
- Iūlia vōs exspectat. — Vōs: accusativus.
- Iūlia vōbīs fābulam nārrat. — Vōbīs: dativus.
Cum praepositionibus
Post praepositionem casum aptum elige. Ad et apud accusativum habent; ā / ab, dē et cum ablativum habent.
| Praepositio | Casus | Exemplum |
|---|---|---|
| ad | accusativus | Ad tē veniō. |
| apud | accusativus | Amīcus apud nōs habitat. |
| ā / ab | ablativus | Epistulam ā tē accipiō. |
| dē | ablativus | Dē vōbīs loquimur. |
Praepositio cum his pronominibus postponitur et cum eis uno verbo scribitur:
- cum + mē → mēcum;
- cum + tē → tēcum;
- cum + nōbīs → nōbīscum;
- cum + vōbīs → vōbīscum.
Mēcum venī! — Venī cum mē, nōn sōlus.
Iūlia tēcum ambulat.
Amīcī nōbīscum cēnant.
Magister vōbīscum loquitur.
In prosa usitata formas mēcum, tēcum, nōbīscum, vōbīscum elige. Pronomen in his formis ablativum habet.
Quick check
Try one question now.
Check your answer when you are ready. No sign-in needed.
Genetivus: meī, tuī, nostrī, vestrī
Genetivus cum quibusdam verbis et adiectivis ponitur. Adiectivum memor genetivum habet.
Sum memor tuī. — Tē memoriā teneō.
Magister memor est nostrī. — Magister nōs memoriā tenet.
Formae nostrum et vestrum praecipue partem gregis indicant. Non idem valent ac nostrī et vestrī.
Ūnus nostrum abest. — Ūnus ex nōbīs abest.
Quis vestrum adest? — Quis ex vōbīs adest?
Ad possessionem simplicem indicandam adiectivum possessivum adhibe: Hic liber meus est. Genetivus meī non simpliciter idem valet ac meus.
Casum rectum elige
- Verbum et sensum sententiae considera: mē videt, sed mihi librum dat.
- Si praepositio adest, eius casum serva: ad tē, sed ā tē.
- Cum praepositione cum, formas coniunctas adhibe: mēcum, tēcum, nōbīscum, vōbīscum.
- Genetivos distingue: memor nostrī, sed ūnus nostrum.
Mē, tē, nōs, vōs accusativi esse possunt; mihi, tibi, nōbīs, vōbīs dativi. Non sola forma, sed tota sententia casum ostendit.
You reached the end
You reached the endNow make it stick.
Save your progress, or start the exercises. Practice with detailed feedback after you submit, or save your progress and come back.
Was this lesson helpful?
Vocabulary in this lesson
16 words, ready to study.
Play a word to hear it, then mark it as known — or save it to study later.
Save any of these 16 words and review them later.
Vocabula: Pronomina personalia in casibus obliquis
16 wordsLast updated November 5, 2026